സ്നേഹം ലഭിക്കണമെങ്കിൽ

"വിശ്വസിക്കുകയും സല്‍കര്‍മ്മങ്ങള്‍ പ്രവര്‍ത്തിക്കുകയും ചെയ്തവരാരോ അവര്‍ക്ക് പരമകാരുണികന്‍ സ്നേഹമുണ്ടാക്കികൊടുക്കുന്നതാണ്‌; തീര്‍ച്ച." [അദ്ധ്യായം 19 മറിയം 96]

മഹത്തായ ആശയങ്ങൾ മേൽ ആയത്ത്‌ ഉൾക്കൊള്ളുന്നു.

1. വിശ്വസിക്കുകയും സൽകർമ്മങ്ങൾ ചെയ്തുകൊണ്ട്‌ മുസ്‌ലിംകൾ ജീവിക്കുകയാണെങ്കിൽ ശത്രുക്കളിൽ പോലും സ്നേഹവും ബഹുമാനവും മുസ്‌ലിംകളോട്‌ അല്ലാഹു ഉണ്ടാക്കുന്നതാണ്.

2. ഇന്ന് സർവ്വ സമുദായങ്ങളും മുസ്‌ലിംകളെ വെറുക്കുവാൻ കാരണം അവർ മറ്റുള്ളവർക്ക്‌ മാതൃകയല്ല എന്നതാണ്.

3. ഏറ്റവും വലിയതും ഫലപ്രദവുമായ മതപ്രബോധനം മാതൃകാജീവിതം മുസ്‌ലിംകൾ നയിക്കലാണ്. അല്ലാതെ പ്രസംഗിച്ചു നടക്കലോ ഭാണ്ഡവും പേറി നാടുചുറ്റലോ അല്ല.

4. അതാ, ഒരു കാലം നമുക്ക്‌ കടന്നുപോയി. ലോകം നമ്മെ സ്നേഹിച്ചു, മാനിച്ചു. അത്‌ നമ്മുടെ ഉപദ്രവമോ അക്രമമോ ഭയന്നിട്ടല്ല. നീതിയും മര്യാദയും കാംക്ഷിച്ചു കൊണ്ടുമാത്രം ജനങ്ങൾ നമ്മിലേക്ക്‌ ഓടിവന്നു. നമ്മെ വിളിച്ചുവരുത്തി. പട്ടണങ്ങൾ അവയുടെ കവാടം നമുക്ക്‌ തുറന്നുതന്നു. കോട്ടകളുടെ താക്കോലുകൾ നമുക്ക്‌ ഏൽപ്പിക്കപ്പെട്ടു. കാരണം? അന്ന് നമ്മുടെ വിശ്വാസ കർമ്മങ്ങൾ പരിശുദ്ധങ്ങളായിരുന്നു.

ഇന്നിപ്പോൾ ഇത്തരത്തിൽ മാതൃകാജീവിതം നയിക്കുന്നതിനെ ദഅ്-വത്തായി പരിഗണിക്കുവാൻ പോലും പാടില്ലെന്ന് പറയുന്ന മനുഷ്യന്മാരെ കാണാവുന്നതാണ്!!!

By അബ്ദുസ്സലാം സുല്ലമി @ ഖുർആനിന്റെ വെളിച്ചം

സത്യവിശ്വാസികളേ, നിങ്ങൾ വിശ്വസിക്കുക

"സത്യവിശ്വാസികളേ, അല്ലാഹുവിലും, അവന്‍റെ ദൂതനിലും, അവന്‍റെ ദൂതന്ന് അവന്‍ അവതരിപ്പിച്ച ഗ്രന്ഥത്തിലും മുമ്പ് അവന്‍ അവതരിപ്പിച്ച ഗ്രന്ഥത്തിലും നിങ്ങള്‍ വിശ്വസിക്കുവിന്‍. അല്ലാഹുവിലും, അവന്‍റെ മലക്കുകളിലും, അവന്‍റെ ഗ്രന്ഥങ്ങളിലും അവന്‍റെ ദൂതന്‍മാരിലും, അന്ത്യദിനത്തിലും വല്ലവനും അവിശ്വസിക്കുന്ന പക്ഷം തീര്‍ച്ചയായും അവന്‍ ബഹുദൂരം പിഴച്ചു പോയിരിക്കുന്നു." [അദ്ധ്യായം 4 നിസാ 136]  

ചില അടിസ്ഥാന കാര്യങ്ങളിൽ വിശ്വസിക്കുന്നവരാണ് സത്യവിശ്വാസികൾ. പ്രപഞ്ച സ്രഷ്ടാവായ നാഥന്റെ അസ്തിത്വത്തെയും ഏകത്വത്തെയും അംഗീകരിക്കലാണ് അവയിൽ ഏറ്റവും മുഖ്യമായത്. വരാനിരിക്കുന്ന പരലോകത്തെയും ദൈവത്താൽ നിയുക്തരായ പ്രവാചകന്മാരെയും അവർക്ക് ദൈവം നൽകിയ വേദഗ്രന്ഥങ്ങളേയും ദൈവത്തിന്റെ പ്രത്യേക സൃഷ്ടികളായ മലക്കുകളെയും അംഗീകരിക്കുകയും വിശ്വസിക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോഴാണ് സത്യവിശ്വാസം പൂർണമാകുന്നത്. എന്നാൽ വിശ്വാസം കേവലം പ്രഖ്യാപനത്തിൽ പോരാ. ആ വിശ്വാസത്തിനനുസൃതമായ ഒരു ജീവിതം മറ്റുള്ളവർക്ക് കൂടി ദൃശ്യമാവുമ്പോഴാണ് അത് യാഥാർഥ്യമായിത്തത്തീരുന്നത്. ശഹാദത്ത് എന്നത് സാക്ഷിത്വമാണ്. തന്റെ വിശ്വാസം മറ്റുള്ളവർക്ക് ബോധ്യപ്പെടേണ്ടത് തന്റെ പ്രവർത്തനങ്ങൾക്ക് അവർ സാക്ഷിയായിക്കൊണ്ടാണ്.

 പടച്ചവനെയും പരലോകത്തേയും അംഗീകരിക്കുന്ന ഒരാളിൽ നിന്ന് പടച്ചവനിഷ്ടമില്ലാത്തതോ പരലോക ശിക്ഷക്ക് പാത്രമായേക്കാവുന്നതോ ആയ പ്രവർത്തനങ്ങൾ കാണാൻ പ്രയാസമാണ്. എന്നാൽ വിശ്വാസം പ്രഖ്യാപിക്കുകയും എന്നിട്ട് അതനുസൃതമായ പ്രവൃത്തികൾ കാഴ്ചവെക്കുകയും ചെയ്യാത്തവരോട് ഖുർ ആന്റെ ആഹ്വാനം വളരെ ശ്രദ്ധേയമാണ്. "സത്യവിശ്വാസികളേ, നിങ്ങൾ വിശ്വസിക്കുക" എന്ന പ്രയോഗം വളരെ ചിന്താർഹമാണ്. വിശ്വസിക്കുന്ന കാര്യം ഹൃദയംഗമമായി വിശ്വസിക്കുകയും പൂർണ ഗൗരവത്തോടെയും നിഷ്കർഷതയോടെയും പാലിക്കുകയും ചെയ്യേണ്ടതുണ്ട്. പരസ്യമായി അല്ലാഹുവിനേയും അദൃശ്യകാര്യങ്ങളെയും നിഷേധിക്കുന്നില്ലെങ്കിലും മനസ്സ് കോണ്ടോ പ്രവൃത്തി കോണ്ടോ നിഷേധിക്കുന്നവർ ധാരാളമാണ്. അങ്ങനെ അവിശ്വസിക്കുന്നവർ ബഹുദൂരം പിഴച്ചുപോയിരിക്കുന്നുവെന്ന് അല്ലാഹു ഓർമപ്പെടുത്തുന്നു.

 by ബ്ദു സലഫി @ പുടവ മാസിക

മനസുകളെ മലീമസമാക്കുന്ന ഊഹങ്ങള്‍

 കുടുംബം പോറ്റാന്‍ വിദേശത്ത് പോയി മരുഭൂമിയില്‍ കഷ്ടപ്പെട്ട് പണിയെടുക്കുന്ന ഒരു മനുഷ്യന്‍ നാട്ടില്‍ തന്റെ സ്‌നേഹനിധിയായ ഭാര്യയില്‍ സംശയം ജനിച്ചാല്‍ പിന്നെ അയാളുടെ അവസ്ഥ എന്തായിരിക്കും. മറിച്ചു താന്‍ ജീവന് തുല്യം സ്‌നേഹിക്കുന്ന പ്രിയതമന് മറ്റാരാടോ അടുപ്പമുണ്ടെന്ന തോന്നല്‍ സ്ത്രീയില്‍ ജനിച്ചാലും കഥ വ്യത്യസ്തമാവില്ല. വ്യക്തികളെപ്പറ്റിയുള്ള സംശയം കുടുംബ സാമൂഹ്യബന്ധങ്ങളില്‍ സൃഷ്ടിക്കാന്‍ ഇടയുള്ള പ്രത്യാഘാതങ്ങള്‍ ഗുരുതരമാണ്. അതുകൊണ്ടാണ് ഖുര്‍ആന്‍ ഊഹത്തില്‍ നിന്ന് വിട്ടുനില്‍ക്കാന്‍ കല്‍പിച്ചതും ഊഹം ചിലത് മഹാപാപമാണെന്ന് ഉണര്‍ത്തിയതും. ദിവസവും ഓരോരുത്തരും സ്വന്തം കുടുംബത്തിലും ബന്ധുക്കളിലും സുഹൃത്തുക്കളിലും പെട്ടവരും പുറമെയുള്ളവരുമായ എത്രയോ വ്യക്തികളുമായി നേരിട്ടോ അല്ലാതെയോ സമ്പര്‍ക്കം പുലര്‍ത്തുന്നു. ആളുകളുമായി ബന്ധപ്പെട്ട പലതും കേള്‍ക്കുകയും സംസാരിക്കുകയും വായിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. എല്ലാവരേയും സംശയദൃഷ്ടിയോടെ നോക്കുകയാണെങ്കില്‍ നൂറ് ശതമാനം സംശുദ്ധരായി ഇവിടെ ആരെങ്കിലുമുണ്ടാകുമോ. പരസ്പരമുള്ള വിശ്വാസം മനുഷ്യ വര്‍ഗത്തിന്റെ നിലനില്‍പിന്റെ തന്നെ ആധാരമാണ്. ഇതിന് ഭംഗം വന്നാല്‍ സമൂഹത്തിന്റെ ഘടനയെ തന്നെ അത് സാരമായി ബാധിക്കും. സംശയിക്കപ്പെടുന്നവരും സംശയിക്കുന്നവരും രണ്ട് വിഭാഗവും പലപ്പോഴും പലതരത്തിലുള്ള പ്രയാസങ്ങള്‍ക്കും വിധേയരാകും.

ഒരു ഭര്‍ത്താവിന്റെ കഥ ഇങ്ങനെ : അയാള്‍ ഓഫീസില്‍ നിന്ന് വരുമ്പോള്‍ ഭാര്യ ഒരു യുവാവിനെ യാത്രയാക്കുന്നു. താന്‍ ഏറ്റവും അധികം സ്‌നേഹിക്കുന്ന തന്റെ പ്രിയതമ തന്നെ വഞ്ചിക്കുകയോ. അസ്വസ്ഥത നിറഞ്ഞ മനസ്സോടെ അയാള്‍ രാത്രി കഴിച്ചുകൂട്ടി. ചിന്ത പലവഴിക്കും വ്യാപരിച്ചു. ഉറക്കം തഴുകിയതേ ഇല്ല. പിറ്റേ ദിവസം ഓഫീസില്‍ പോകാന്‍ പോലും കഴിഞ്ഞില്ല. അന്ന് രാത്രിയും അസ്വസ്ഥതയുടെ മുള്‍ക്കിടക്കയില്‍ കിടന്നു കഴിച്ചുകൂട്ടി. പിറ്റേന്ന് പ്രഭാതത്തില്‍ ചിന്താമഗ്നനായി കിടക്കയില്‍ ഇരിക്കുകയാണ്. ഭാര്യ പുത്തന്‍ ഉടുപ്പുകളണിഞ്ഞ് പൂ പുഞ്ചിരി തൂകി തന്റെ മുമ്പില്‍ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു. കൈയില്‍ ഒരു പൊതിയുമുണ്ട്. അത് അയാളുടെ കരങ്ങളില്‍ സമര്‍പ്പിച്ച് അവള്‍ മൊഴിയുകയാണ്. ‘ഇന്ന് നമ്മുടെ വിവാഹ വാര്‍ഷിക സുദിനമല്ലേ. ഇതാ നിങ്ങള്‍ക്ക് എന്റെ വക സമ്മാനം’. അയാളുടെ മുഖം പ്രസന്നമായി. മാര്‍ക്കറ്റില്‍ നിന്ന് ഈ സമ്മാനപ്പൊതി അവള്‍ക്കെത്തിച്ചുകൊടുത്ത യുവാവിനെയാണ് താന്‍ കണ്ടതെന്ന് അയാള്‍ക്ക് ബോധ്യമായി. പല തെറ്റായ വിചാരങ്ങളുടേയും ഗതി ഇതായിരിക്കും. വസ്തുതാന്വേഷണം നടത്തി ശരിയാണെന്ന് ഉറപ്പ് വരുത്താതെ വെറും ഊഹത്തെ അടിസ്ഥാനമാക്കി ഒരു വ്യക്തിയെ പറ്റിയും ആരോപണമുന്നയിച്ചാല്‍ അവസാനം വിരല്‍ കടിക്കേണ്ടിവരും.

നബിയുടെ പത്‌നി ആഇശ ബീവിയെ ഒരു യുവാവുമായി ബന്ധപ്പെടുത്തി ദുരാരോപണത്തിന് വിധേയമാക്കിയ സംഭവത്തില്‍ ബീവി എത്രമാത്രം വേദന തിന്നേണ്ടിവന്നു. അവസാനം അവര്‍ നിരപരാധിനിയാണെന്ന് തെളിഞ്ഞു. ആരോപണമുന്നയിച്ചവര്‍ അപമാനിതരായി. ഇത് കേട്ടമാത്രയില്‍ തന്നെ ഉള്ളില്‍ നല്ലത് വിചാരിച്ച് ഇത് കെട്ടിപ്പടച്ചുണ്ടാക്കിയതാണെന്ന് നിങ്ങള്‍ക്ക് വിചാരിച്ചുകൂടായിരുന്നുവോ’ എന്നാണ് ഖുര്‍ആന്‍ ചോദിച്ചത്. എന്നാല്‍ ഇന്ന് മാധ്യമങ്ങള്‍ ഊഹത്തെ അടിസ്ഥാനമാക്കി വ്യക്തികളെയും സംഘടനകളെയും സ്ഥാപനങ്ങളെയും ബാധിക്കുന്ന എത്ര കഥകള്‍ മെനഞ്ഞെടുക്കുന്നു. എത്ര മനുഷ്യര്‍ അത് കാരണം സമൂഹത്തില്‍ തെറ്റിദ്ധാരണകളുടെ ഇരുട്ടില്‍ കഴിയേണ്ടിവരുന്നു. രാഷ്ട്രീയ പാര്‍ട്ടികള്‍ പ്രതിയോഗികളെ കുടുക്കാന്‍ പ്രയോഗിക്കുന്ന ആയുധമാണ് ഊഹാപോഹങ്ങളുടെ പുകമറക്കുള്ളില്‍ അവരെ തടഞ്ഞുവെക്കല്‍. എന്നാല്‍ നല്ല പെരുമാറ്റത്തിനും സാമൂഹ്യ മര്യാദകള്‍ പാലിക്കുന്നതിനും മാതൃകയാകേണ്ട മത സംഘടനകളില്‍ പെട്ടവര്‍പോലും എതിരഭിപ്രായക്കാരുടെ വാക്കുകള്‍ വളച്ചൊടിച്ചും ഊഹങ്ങളെ അടിസ്ഥാനമാക്കി പൊതുജനങ്ങളില്‍ ആശയക്കുഴപ്പമുണ്ടാക്കുന്ന പ്രസ്താവനകള്‍ നടത്തിയും സാമൂഹ്യ ബന്ധങ്ങള്‍ക്ക് പോറല്‍ ഏല്‍പ്പിക്കുന്നതായി കാണുന്നു. ഊഹവും സംശയവും ഉള്ളില്‍ സ്ഥാനം പിടിച്ചാല്‍ പിന്നെ ഒളിഞ്ഞു നോട്ടവും ചാരപ്പണിയും നടത്തി തന്റെ ധാരണ ശരിയാണെന്ന് സ്ഥാപിക്കാനുള്ള ശ്രമമായി. അതുകൊണ്ടാണ് ഖുര്‍ആന്‍ ഊഹത്തെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ള പ്രവര്‍ത്തനങ്ങളെ നിരോധിക്കുന്ന കല്‍പ്പന പ്രഖ്യാപിച്ച ഉടനെതന്നെ നിങ്ങള്‍ ചാരപ്പണി നടത്തരുതെന്നും പ്രഖ്യാപിച്ചത്.

വ്യക്തമായ തെളിവില്ലാതെ ഒരു മനുഷ്യനെപ്പറ്റിയും ഊഹത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തില്‍ ഒരു ആരോപണം ഉന്നയിക്കാന്‍ പാടില്ല. പലപ്പോഴും തന്റെ സ്വകാര്യ ജീവിതത്തില്‍ സമാനമായ തെറ്റുകള്‍ വെച്ചുപുലര്‍ത്തുന്നവരാണ് മറ്റുള്ളവരെപ്പറ്റി ഇത്തരം തെറ്റുകള്‍ സങ്കല്‍പ്പിക്കുക എന്നതാണ് ഒരു മനശ്ശാസ്ത്ര സത്യം. കളവ് പറയുന്നവരായിരിക്കും മറ്റുള്ളവരില്‍ കളവ് ചാര്‍ത്തുന്നവരധികവും. അബൂഹാതിം ബസ്തി പറയുന്നു: മറ്റുള്ളവരുടെ ന്യൂനതകള്‍ ചുഴിഞ്ഞന്വേഷിക്കാതെ സ്വന്തത്തെ ന്യൂനതകളില്‍ നിന്ന് പരിശുദ്ധമാക്കാനാണ് ബുദ്ധിമാന്മാര്‍ ശ്രമിക്കുക. സ്വന്തം ജീവിതത്തില്‍ സമാനമായ കുറ്റം ചെയ്യുന്നവര്‍ക്ക് മറ്റുള്ളവരില്‍ അത് കാണുമ്പോള്‍ നിസ്സാരമായി തോന്നും. രണ്ടാം ഖലീഫ ഉമറിന്റെ വാക്കുകള്‍ വളരെ ശ്രദ്ധേയമാണ്: ‘നിന്റെ സഹോദരന്റെ വാക്കില്‍ നന്മയുടെ സാധ്യതയുള്ളേടത്തോളം കാലം നീ അതില്‍ തിന്മ ഊഹിച്ചെടുക്കരുത്. തന്നെപ്പറ്റി ജനങ്ങളില്‍ തെറ്റിദ്ധാരണ സൃഷ്ടിക്കുന്ന ഒരു കാര്യം ചെയ്താല്‍ അതിന് സ്വന്തത്തെയാണ് ആദ്യം ആക്ഷേപിക്കേണ്ടത്. തനിക്ക് മാനസിക പ്രയാസമുണ്ടാക്കുന്ന ഒരു കാര്യം ആരെങ്കിലും ബോധപൂര്‍വമല്ലാതെ ചെയ്താല്‍ അയാളെ തെറ്റിദ്ധരിക്കാതെ അയാളുടെ പ്രവൃത്തിക്ക് എന്തെങ്കിലും ഒരു ന്യായം കണ്ടെത്താനാണ് സാഹോദര്യ ബോധം പ്രേരിപ്പിക്കേണ്ടത്. ഒരിക്കല്‍ ഖലീഫ ഉമര്‍ ഒരു സദസിലേക്ക് കടന്നുചെന്നപ്പോള്‍ അദ്ദേഹത്തിന്റെ കാല്‍ മറ്റൊരാളുടെ കാല്‍പ്പാദത്തില്‍ തട്ടി. അയാള്‍ ക്ഷുഭിതനായി പറഞ്ഞു: ‘എന്താ കണ്ണു പൊട്ടനാണോ’ എന്നാല്‍ ഉമര്‍ അക്ഷോഭ്യനായി പറഞ്ഞു: ‘അല്ല’. ഒരു പിഴച്ച ധാരണയാണ് അയാളെ ഖലീഫയുടെ നേരെ അത്തരം ഒരു ഭാഷ പ്രയോഗിക്കാന്‍ പ്രേരിപ്പിച്ചതെങ്കിലും അദ്ദേഹം എത്ര സമചിത്തതയോടെയാണ് അതിനെ നേരിട്ടത്. ശരിയും തെറ്റുമാകാന്‍ സാധ്യതയുണ്ടാകുംവിധം മനസില്‍ ഉടലെടുക്കുന്ന തോന്നലാണല്ലോ ഊഹം.

പ്രസിദ്ധ ഖുര്‍ആന്‍ വ്യാഖ്യാതാവായ ഇമാം ഖുര്‍ത്വുബീ ഈ തോന്നല്‍ രണ്ടു വിധമുണ്ടെന്ന് പ്രസ്താവിക്കുന്നു. ഉത്തമ ജീവിതരീതിയും സ്വഭാവവുമുള്ള നല്ല മനുഷ്യരെപ്പറ്റിയുള്ള ശരിയായ തെളിവിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിലല്ലാതെയുള്ള ഊഹം. ഇത് മനസില്‍ ഉടലെടുക്കാന്‍ തന്നെ പാടില്ല. എന്നാല്‍ പരസ്യമായി നീചകൃത്യങ്ങളില്‍ ഏര്‍പ്പെടുകയും സംശയാസ്പദമായ പ്രവൃത്തികള്‍ നടത്തുകയും ചെയ്യുന്നവര്‍. അവരുടെ അധാര്‍മിക ജീവിതത്തെപ്പറ്റി ഊഹങ്ങള്‍ ഉടലെടുക്കുക സ്വാഭാവികമാണ്. പക്ഷേ ശരിയായ തെളിവുകള്‍ ലഭിക്കാതെ ആരെപ്പറ്റിയായാലും ഒരു ഊഹം വാക്കിലൂടെയോ പ്രവൃത്തിയിലൂടെയോ പ്രകടിപ്പിക്കാന്‍ പാടില്ല. ആരുടെയും അഭിമാനത്തിന് ക്ഷതമേല്‍പ്പിക്കുന്നത് ഹറാമായ പ്രവര്‍ത്തിയായി പ്രവാചകന്‍ വിശേഷിപ്പിക്കുന്നു. വ്യക്തമായ തെളിവുകളില്ലാത്തിടത്തോളം കാലം എല്ലാ മനുഷ്യരെപ്പറ്റിയും സദ്‌വിചാരമായിരിക്കും വിശ്വാസിയുടെ മുഖമുദ്ര.

By  പി. മുഹമ്മദ് കുട്ടശ്ശേരി @ ചന്ദ്രിക ദിനപത്രം

അമൂല്യ നിധി

ലോകത്തെ മുഴുവന്‍ മനുഷ്യര്‍ക്കും സൂക്ഷ്മാര്‍ഥത്തില്‍പോലും ഏറ്റക്കുറച്ചിലില്ലാതെ അല്ലാഹു നല്‍കിയ അമൂല്യ നിധിയാണ് സമയം. എല്ലാവര്‍ക്കും ഒരു ദിവസം 24 മണിക്കൂര്‍ മാത്രം. യഥാര്‍ഥത്തില്‍ ഓരോ നിമിഷങ്ങളും അവ ലഭ്യമാവുമ്പോള്‍ മാത്രമേ നമ്മുടെ ആയുസ്സിനോട് ചേരുന്നുള്ളൂ. അതിനാല്‍ ഓരോ നാനോ നിമിഷങ്ങളും നമ്മുടെ ജീവിതത്തില്‍ അല്ലാഹുവിന്റെ മഹോന്നത സമ്മാനം(പ്രസന്റ്) ആണ്. തിരിച്ചുപിടിക്കാനോ പുന:സൃഷ്ടിക്കാനോ കഴിയാത്ത ഈ പ്രപഞ്ചത്തിലെ അമൂല്യ വസ്തുവാണ് സമയം. എന്നാല്‍ ഈ അമൂല്യാവസ്ഥ നമുക്ക് ബോധ്യപ്പടുന്നത് അവസാന മണിക്കൂറുകളില്‍ മാത്രം. ജീവിതത്തിലേക്ക് തിരിച്ചുനടക്കാനാവില്ലെന്ന് ബോധ്യപ്പെടുമ്പോഴാണ് ലഭ്യമായ സമയത്തെക്കുറിച്ച ആശങ്കയും അല്പംകൂടി ആയുസ്സിലേക്ക് ചേര്‍ന്നെങ്കിലെന്ന പ്രതീക്ഷയും സജീവമാകുന്നത്.

 കലണ്ടറുകള്‍ ഒട്ടും ആശങ്കയില്ലാതെ നാം പുതുക്കുന്നു. ഡയരികളില്‍ പേജുകള്‍ നിസ്സങ്കോചം മറിച്ചിടുന്നു. ആയുസ്സില്‍നിന്നും നഷ്ടപ്പെട്ടതും കര്‍മതലത്തിലേക്ക് ചേര്‍ത്തുവെച്ചതും എത്രയെന്ന് ഓരോ പേജും നമ്മെ ബോധ്യപ്പെടുത്തുന്നുണ്ട്. സമയത്തെ ഓഡിറ്റിന് വിധേയമാക്കാന്‍ ശ്രദ്ധിക്കേണ്ടതുണ്ട്. സമയത്തെ ആസൂത്രണം ചെയ്ത് ഫലപ്രദമയി വിനിയോഗിക്കുന്നതിന് കൃത്യവും ചിട്ടയാര്‍ന്നതുമായ ക്രമീകരണങ്ങള്‍ ഉണ്ടാവണം. പണം വീണ്ടും വീണ്ടെടുക്കാം. സമയ മോ? അപരന്റെ സമയത്തിന് വില കല്പിക്കണം. സമയനഷ്ടം അപരാധമായി തിരിച്ചറിയണം. ആയുസ്സിനെ സ്വയം കൊല്ലുന്നതും സമയം വെറുതെ നശിപ്പിക്കുന്നതും സമാനഗൗരവത്തില്‍ കാണണം. സമയമില്ലെന്ന് പരാതിപ്പെടുമ്പോള്‍ അല്ലാഹുവിന്റെ നടപടിക്രമങ്ങളിലാണ് ഒരാള്‍ ചോദ്യം ഉന്നയിക്കുന്നത്. എനിക്ക് ആവശ്യമുള്ളത്ര സമയം സ്രഷ്ടാവ് പ്രദാനം ചെയ്തില്ലെന്നാണ് ഓരോ പരാതിയിലും ഉള്‍ച്ചേര്‍ന്നിരിക്കുന്നതെന്ന് നാം ചിന്തിക്കാറുണ്ടോ?

 അന്ത്യനാളില്‍, അപരാധികള്‍ തങ്ങള്‍ അല്‍പം സമയം മാത്രമേ ഭൂമിയില്‍ കഴിച്ചുകൂട്ടിയിട്ടുള്ളുവെന്ന് പറയുമെന്ന് ഖുര്‍ആന്‍ പരാമര്‍ശിക്കുന്നു. സമയ ത്തിന്റെ അനുഭവതലം പരലോകവുമായി തട്ടിച്ചുനോക്കുമ്പോള്‍ അത്രമേല്‍ ചെറുതായിരിക്കും- കണ്ണ് ചിമ്മി തുറക്കുന്ന നിമിഷങ്ങള്‍ മാത്രം. നമ്മുടെ ദൗത്യനിര്‍വഹണങ്ങള്‍ക്കായി നിശ്ചയിച്ച് നിജപ്പെടുത്തിയ അതിനിസ്സാരമായ നിമിഷാര്‍ദ്ധങ്ങള്‍ അലസമായി കഴിച്ചുകൂട്ടുമ്പോള്‍ തിരിച്ചെടുക്കാനാവാത്ത നഷ്ടമാണ് ഇഹ-പര ലോകത്ത് അനുഭവിക്കാനുള്ളതെന്ന് ഗ്രഹിക്കണം. പരലോക വിചാരണയില്‍ സമയം കണിശമായി പരിശോധിക്കുന്നുണ്ട്. യുവതയുടെ സമയ വിനിയോഗം പ്രത്യേകിച്ചും. ദയാലുവായ സ്രഷ്ടാവിന്റെ മഹാദാനമായ സമയം, കണ്ണും കാതും ജാഗ്രതയോടെ തുറന്നുവെച്ച് ഫലപ്രദമായി വിനിയോഗിക്കാത്തവര്‍ക്ക് കാലം മാപ്പ് നല്കില്ല. ദൗത്യത്തിന്റെ വിപുലത കാരണം സ്വയം പകുത്ത് നല്കാനാവാതെ സാഹസപ്പെടുന്നവന്റെ മുന്നില്‍, നാം ഉറങ്ങിയും ഗൗരവമായി സമീപിക്കാതെയും 'സമയത്തെ' (exess) അധികമായി തോന്നുന്നുവെങ്കില്‍, ആദ്യത്തെ വ്യക്തി മര്‍ദിതന് സമാനമാണ്. അവന്റെ പ്രാര്‍ഥനയെ നാം ഭയപ്പെടുക.

 By  ജാബിര്‍ അമാനി @ ശബാബ് വാരിക 

അമാനത്ത്‌ കൃത്യമായി നിർവ്വഹിക്കുക

സ്രഷ്ടാവ് നമ്മെ ഏല്പിക്കുന്നതും നാം ഏറ്റെടുക്കുന്നതുമായ അമാനത്തുകളുണ്ട്. ഭൂമിയിലെ പ്രാതിനിധ്യം നിര്‍വഹിക്കുന്ന ‘ഖിലാഫത്ത്’ (2:30) നമ്മെ നാഥന്‍ ഏല്പിച്ചതാണ്. ഹാജറുള്ളവര്‍ ഹാജറില്ലാത്തവര്‍ക്ക് എത്തിക്കുക’യെന്ന പ്രവാചകന്റെ (സ) കല്പനയും തഥൈവ. ഏത് വിധേനയാണെങ്കിലും ദൗത്യനിര്‍വഹണത്തില്‍ അണു അളവുപോലും ബോധപൂര്‍വമായ ‘വഞ്ചന’ ഉണ്ടാവാന്‍ പാടില്ല. വ്യക്തികളുടെ ജീവിതം, കഴിവ്, സിദ്ധികള്‍, സാഹചര്യങ്ങള്‍ തുടങ്ങി പലതിലും പ്രകടമാകുന്ന ‘വൈവിധ്യം’ പോലെ (തീര്‍ച്ചയായും നിങ്ങളുടെ പരിശ്രമം വിഭിന്ന രൂപത്തിലുള്ളതാകുന്നു - 92:4) തന്നെയാണ് ദൗത്യ നിര്‍വഹണത്തിന്റെ കാര്യവും. ഞാന്‍ ചെയ്തുതീര്‍ക്കേണ്ടതാവില്ല നിങ്ങള്‍ കൈകാര്യം ചെയ്യേണ്ടത്. അപ്പോഴാണ് പ്രബോധന ദൗത്യം സര്‍ഗാത്മകവും ക്രിയാത്മകവുമാവുന്നത്. അല്ലാഹുവിന്റെ തൃപ്തിയും സ്വര്‍ഗീയാനുഗ്രഹങ്ങളും, നമ്മെ തിരിച്ചറിഞ്ഞും നമ്മളിലുള്ളതിനെ സക്രിയമാക്കിയും നമുക്ക് നേടാനാവണം (അല്ലാഹു നിനക്ക് നല്‍കിയിട്ടുള്ളതിലൂടെ നീ പരലോകവിജയം തേടുക. ഐഹികജീവിതത്തില്‍ നിന്ന് നിനക്കുള്ള ഓഹരി നീ വിസ്മരിക്കുകയും വേണ്ട. അല്ലാഹു നിനക്ക് നന്‍മ ചെയ്തത് പോലെ നീയും നന്‍മചെയ്യുക - 28:77). അതാണ് യഥാര്‍ഥ വിജയം (ആര്‍ നരകത്തില്‍ നിന്ന് അകറ്റിനിര്‍ത്തപ്പെടുകയും സ്വര്‍ഗത്തില്‍ പ്രവേശിപ്പിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നുവോ അവനാണ് വിജയം നേടുന്നത്‌ - 3:185).

 തന്റെ കഴിവുകള്‍ എല്ലാം അല്ലാഹു നമുക്ക് തന്ന് അനുഗ്രഹിച്ച ‘ഇഹ്‌സാനു’കളാണ്. അവക്കുള്ള നന്ദിയായി നാം നിര്‍വഹിക്കേണ്ട ദൗത്യത്തില്‍ വരുന്ന അപരാധങ്ങള്‍ ‘ഫസാദുകളാ’ണ് എന്നും ഖുര്‍ആന്‍ പഠിപ്പിക്കുന്നു (അല്ലാഹു നിനക്ക് നന്‍മ ചെയ്തത് പോലെ നീയും നന്‍മചെയ്യുക. നീ നാട്ടില്‍ കുഴപ്പത്തിന് മുതിരരുത്‌. കുഴപ്പമുണ്ടാക്കുന്നവരെ അല്ലാഹു തീര്‍ച്ചയായും ഇഷ്ടപ്പെടുന്നതല്ല - 28:77). നാം ഏറ്റെടുത്തതും ഏല്പിച്ചതുമായ മതപ്രബോധന പ്രവര്‍ത്തനങ്ങളല്ലാത്ത മിക്ക മേഖലകളിലും നമ്മുടെ കഴിവുകള്‍ തിരിച്ചറിഞ്ഞ് നാം പ്രവര്‍ത്തിക്കാറുണ്ട്. രാപ്പകലുകള്‍ വ്യത്യാസമില്ലാതെ അധ്വാനിക്കുന്നു. ബന്ധങ്ങളില്‍ പരിക്കു പറ്റാതിരിക്കാന്‍ സന്ദര്‍ശനങ്ങളും യാത്രകളും സജീവമാക്കുന്നു. യോഗങ്ങള്‍, പരിശീലനങ്ങള്‍ തുടങ്ങിയ രംഗങ്ങളില്‍ സാന്നിധ്യം ഉറപ്പുവരുത്തുന്നു. ചിലര്‍ സ്വയം സന്നദ്ധരായി ‘പണം മുടക്കി’ വിദഗ്ധ പരിശീലനം നേടുന്നു. ഉത്തരവാദിത്വങ്ങള്‍ സ്വയം സന്നദ്ധരായി ഏറ്റെടുക്കുന്നു. തൻ്റെ ഇടം തിരിച്ചറിഞ്ഞ് നല്ല ‘റിസള്‍ട്ട്’ ഉണ്ടാക്കുന്നതിന് വിയര്‍പ്പ് പൊടിഞ്ഞ് അധ്വാനിക്കുന്നു. പ്രാതികൂല്യങ്ങള്‍ വകവെക്കാതെ സധൈര്യം മുന്നോട്ടു കുതിക്കുന്നു. ഇതെല്ലാം തെറ്റായ കാര്യമൊന്നുമല്ല. എന്നാല്‍ ആദര്‍ശപ്രബോധന സംഘടനാ രംഗങ്ങളില്‍ നമ്മുടെ ‘അമാനത്തുകള്‍’ കേവലം അലങ്കാരങ്ങളായി മാറുന്നുവെങ്കില്‍ അത് ശിക്ഷാര്‍ഹമാണ്. അതുകൊണ്ടായിരിക്കണം പ്രവാചകന്‍(സ) ഇപ്രകാരം പറഞ്ഞത്. "നിങ്ങള്‍ അധികാരം കൊതിക്കരുത്. അത് പരലോകത്ത് നിന്ദ്യതയും ദു:ഖവുമായിരിക്കും” (ബുഖാരി). സംഘടനാ പ്രവര്‍ത്തകന്റെ ഉള്ളുണര്‍ത്തേണ്ട ഒരു വചനമാണിത്.

 നേതൃത്വം ദൗത്യനിര്‍വഹണത്തിന്റെ ഉന്നത തലമാണ്. ശാഖ മുതല്‍ സംസ്ഥാന തലം വരെ ഒരേ സമയം അണികളും നേതാക്കളുമാണ് നമ്മള്‍ ഓരോരുത്തരും. അമാനത്തിന്റെ ‘ഭാരം’ നെഞ്ചേറ്റിയ ഭാരവാഹികള്‍ നാഥന്റെ മുന്‍പില്‍ തലയുയര്‍ത്തി നില്ക്കാനുള്ള നെഞ്ചുറപ്പ് നേടിയെടുക്കുക എന്നത് പരിശ്രമം ആവശ്യമുള്ള കാര്യമാണ്. നേതാവായതോടെ ഉറക്കം നഷ്ടപ്പെട്ടവരുടെ ചരിത്രം നമ്മുടെ മുന്‍പിലുണ്ട്. സമുദായം ഉല്‍കൃഷ്ടാവസ്ഥ നേടാതെ ഉറക്കം വരില്ലെന്ന് പ്രഖ്യാപിച്ച സമുന്നതരായ നേതാക്കള്‍ കൊണ്ട വെയിലാണ് നാം അനുഭവിക്കുന്ന തണുപ്പ് എന്ന് മറന്നുപോവരുത്. തര്‍ബിയ്യത്ത്, തസ്‌കിയത്ത്, സമകാലിക ബോധനങ്ങള്‍, സമര്‍പ്പണത്തിന് അണികളെ സജ്ജമാക്കല്‍, ഭാഷണങ്ങള്‍, സാമൂഹ്യ ജീര്‍ണതകള്‍ക്കെതിരെയുള്ള പോരാട്ടം തുടങ്ങി ഒരു ‘വടവൃക്ഷ’ മായി വരുംവിധം കര്‍മങ്ങള്‍ക്ക് കരുത്തുപകരേണ്ടവരാണ് നാം. നമ്മുടെ ഒരു മയക്കം, ക്ഷീണം നവോത്ഥാനത്തിന്റെ വേഗതയും ആവേശവും തണുപ്പിക്കുന്നുവെങ്കില്‍ കാലം മാപ്പു നല്കില്ല. ഒരു വ്യക്തിയെ സജീവനാക്കുന്നത് ദൗത്യനിര്‍വഹണമാണെങ്കില്‍ ഒരു വ്യക്തി ഒരു ഘടകം നിര്‍ജീവമായതിന് ശിക്ഷയും നേരിടേണ്ടി വരും. ഉള്ളുണര്‍ത്തുന്ന ഭീതിയോടെ ഈ വചനം നാം ഗ്രഹിക്കുക. പ്രവാചകന്‍ പറഞ്ഞു: "അമാനത്ത് കൃത്യമായി നിര്‍വഹിക്കാത്തവന് ഈമാന്‍ ഇല്ല. ഏറ്റെടുത്ത കരാറുകള്‍ പാലിക്കാത്തവന് മതവുമില്ല." (അഹ്മദ്‌).

 From ശബാബ്‌ വാരിക

മുഹമ്മദ് നബിയുടെ കാരുണ്യസന്ദേശം

വിശുദ്ധ മക്കയിൽ അനാഥനായി വളർന്നുവന്ന മുഹമ്മദ്(സ) സൽസ്വഭാവിയും എല്ലാവർക്കും ഇഷ്ടപ്പെട്ടവനുമായിരുന്നു. ഇബ്രാഹിംനബിയുടെ മകനായ ഇസ്മായിൽ നബിയുടെ കുടുംബത്തിൽ ജനിച്ച മുഹമ്മദ്(സ) ആ പ്രവാചകന്മാരുടെ ആദർശമനുസരിച്ചാണ് ജീവിച്ചുപോന്നത്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ മുഹമ്മദ് (സ) ഒരിക്കലും വിഗ്രഹാരാധന നടത്തിയിരുന്നില്ല. നാട്ടിൽ നിറഞ്ഞുനിന്ന മദ്യപാനം, ചൂതാട്ടം, വ്യഭിചാരം തുടങ്ങിയ എല്ലാ തിന്മകളിൽനിന്നും അകൽച്ച പാലിച്ചുകൊണ്ടുള്ള ഒരു ജീവിതമായിരുന്നു അദ്ദേഹം നയിച്ചിരുന്നത്. ധ്യാനം ഇഷ്ടപ്പെട്ട മുഹമ്മദ് (സ) ദിവസങ്ങളോളം നൂർ മലയിലെ ഹിറാ ഗുഹയിൽ ആരാധനാനിരതനായി കഴിയുക പതിവായിരുന്നു. അങ്ങനെയിരിക്കെ അദ്ദേഹത്തിന് നാല്പത് വയസ്സായപ്പോൾ ജിബ്‌രിൽ എന്ന മാലാഖ അവിടെ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുകയും ഖുർആനിലെ ആദ്യമായി അവതരിച്ച അഞ്ച് വചനങ്ങൾ ഓതിക്കേൾപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു. ഇഖ്‌റഅ് (നീ വായിക്കുക) എന്ന് തുടങ്ങുന്ന ആ വചനങ്ങൾ ഖുർആനിന്റെ രത്നച്ചുരുക്കമാണെന്നു പറയാം. വായന, എഴുത്ത്, പഠനം, ഗവേഷണം, സൃഷ്ടിപ്പിലെ അദ്‌ഭുതങ്ങൾ, വിജ്ഞാനത്തിന്റെ അനന്തത തുടങ്ങിയവയായിരുന്നു ആ വചനങ്ങളുടെ ഉള്ളടക്കം. അന്നുമുതൽ മുഹമ്മദ് (സ) ഒരു നബിയായി മാറി. പിന്നീടങ്ങോട്ട് അടുത്ത കുടുംബക്കാരെയും നാട്ടുകാരെയും തന്റെ ദൗത്യമറിയിച്ചുകൊണ്ട് നബി (സ) പുതിയൊരു സംസ്കാരത്തിന് അടിത്തറ പാകി. ക്രിസ്തുവർഷം 610 ഓഗസ്റ്റ് പത്തിനായിരുന്നു ഈ മഹാ വെളിപാടിന്റെ തുടക്കമെന്നാണ് ചരിത്രകാരന്മാർ കണക്കാക്കിയിട്ടുള്ളത്. തുടർന്നുള്ള വെറും 23 വർഷങ്ങളാണ് നബി(സ)യുടെ പ്രവർത്തനകാലം.

 കാലുഷ്യം നിറഞ്ഞ ലോകത്തേക്ക് സമാധാനത്തിന്റെ ദീപശിഖയുമായാണ് മുഹമ്മദ് നബി (സ) കടന്നുവന്നത്. ഗോത്ര മഹിമയുടെ പേരിൽ പരസ്പരം പോരടിച്ചുകഴിഞ്ഞ മക്കയിലെ ജനങ്ങളോട് ‘‘ആദമിന്റെ മക്കളേ!’’ എന്ന് വിളിച്ചുകൊണ്ടാണ് നബി (സ) തന്റെ ദൗത്യം നിർവഹിച്ചത്. ആദ്യപിതാവായ ആദമിന്റെ സന്തതികളാണ് മനുഷ്യരെല്ലാമെന്ന സാർവലൗകിക സാഹോദര്യത്തിന്റെ പ്രഖ്യാപനമായിരുന്നു ആ അഭിസംബോധന. വർഗ, വർണ വ്യത്യാസങ്ങളാൽ ഉച്ചനീചത്വങ്ങൾ നിലനിന്ന അറേബ്യൻ സമൂഹത്തോട് മനുഷ്യരെല്ലാം ഒരു ദൈവത്തിന്റെ സൃഷ്ടികളും ഒരേ മാതാപിതാക്കളുടെ മക്കളുമാണെന്ന് തെളിവു സഹിതം വിളിച്ചു പറയുകയായിരുന്നു അദ്ദേഹം. നബി(സ)യുടെ സഖാക്കളിൽ പ്രമുഖരായിരുന്ന ഖുറൈശി വംശജനായ അബൂബക്കറും റോമക്കാരനായ സുഹൈബും പേർഷ്യക്കാരനായ സൽമാനും ആഫ്രിക്കൻ അടിമയായിരുന്ന ബിലാലും ഒരു വ്യത്യാസവുമില്ലാതെ ഒരുമിച്ചാണ് ജീവിച്ചത്.

 മനുഷ്യർക്കിടയിൽ നിലനില്ക്കുന്ന വംശവ്യത്യാസങ്ങളും കുടുംബവൈവിധ്യവും മനുഷ്യരെ തിരിച്ചറിയാനുള്ള അടയാളം മാത്രമാണെന്ന ഖുർആൻ വചനം അദ്ദേഹം പ്രഘോഷണം ചെയ്തു. നബി(സ)യുടെ അന്ത്യപ്രഭാഷണത്തിൽ സകലമനുഷ്യാവകാശ നിയമങ്ങളും സവിസ്തരം പരാമർശിക്കുകയുണ്ടായി. അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു: ‘‘ഒരു അറബിക്ക് അനറബിയെക്കാളോ വെളുത്തവന് കറുത്തവനെക്കാളോ യാതൊരു ശ്രേഷ്ഠതയുമില്ല. ഓരോരുത്തരിലുമുള്ള സൂക്ഷ്മതാബോധമാണ് ശ്രേഷ്ഠതയുടെ മാനദണ്ഡം’’. പ്രമുഖ ചരിത്രകാരൻ മൈക്കിൾ എച്ച്‌. ഹാർട്ട് രചിച്ച ലോകചരിത്രത്തിൽ പ്രമുഖസ്ഥാനം നേടിയ നൂറ് മഹാന്മാരുടെ ഹ്രസ്വചരിത്രഗ്രന്ഥമാണ് ദി ഹൺട്രഡ്. അതിൽ ഒന്നാം സ്ഥാനം നല്കിയിട്ടുള്ളത് മുഹമ്മദ് നബി(സ)ക്കാണ്. അതിനദ്ദേഹം നല്കുന്ന ന്യായീകരണം തന്റെ ആദർശങ്ങളും സന്ദേശങ്ങളും ഹ്രസ്വകാലംകൊണ്ട് ലോകത്തിന് പരിചയപ്പെടുത്തുന്നതിലും നടപ്പാക്കുന്നതിലും നബി (സ) വിജയം വരിച്ചുവെന്നതാണ്. നബിയുടെ ജീവിതവും സന്ദേശവും പഠിപ്പിച്ച ശ്രീ നാരായണഗുരു പറഞ്ഞത്: ‘‘കരുണാവാൻ നബി മുത്തു രത്നമോ’’ എന്നാണ്. ജനപ്രിയനായ ആ മനുഷ്യസ്നേഹിയെ മക്കയിലെ ജനങ്ങൾ വിളിച്ചിരുന്ന ഓമനപ്പേരായിരുന്നു അൽ അമീൻ (വിശ്വസ്തൻ) എന്നത്. 

അവർക്കിടയിലുണ്ടായിരുന്ന തർക്കങ്ങൾ പരിഹരിക്കാൻ കക്ഷിഭേദമെന്യേ അവർ തിരഞ്ഞെടുക്കാറുള്ള മധ്യസ്ഥനും മുഹമ്മദ് നബി(സ)യായിരുന്നു. അബ്രഹാം (ഇബ്രാഹിം) പ്രവാചകന്റെ അനുയായികളാണ് തങ്ങളെന്ന് മക്കയിലെ ജനങ്ങൾ സ്വയം വാദിക്കുമായിരുന്നു. കാലക്രമേണ ഏകദൈവാരാധനയുടെ പാതവിട്ട് വിഗ്രഹാരാധന ശീലമാക്കിയ അവരെ കൃത്യമായ ഏക ദൈവാരാധനയിലേക്ക് തിരിച്ചുവിളിക്കുകയായിരുന്നു നബി (സ). മുൻ പ്രവാചകന്മാരായി ഖുർആൻ പരിചയപ്പെടുത്തിയ ഈസ (യേശു), മൂസ (മോസസ്) തുടങ്ങിയ എല്ലാ പ്രവാചകന്മാരെയും ആദരിക്കാനും ബഹുമാനിക്കാനുമാണ് നബി (സ) പഠിപ്പിച്ചത്. ദൈവത്തിന്റെയും ദേവാലയങ്ങളുടെയും പ്രവാചകന്മാരുടെയും പേരിൽ കലഹിക്കുന്ന സമൂഹങ്ങൾക്ക് നബി(സ)യുടെ ജീവിതത്തിൽ നിന്ന്‌ ഒരുപാട് പഠിക്കാനുണ്ട്. ബഹുസ്വര സമൂഹത്തിൽ ഇടപഴകി ജീവിക്കുന്ന ഒരു മനുഷ്യനായിരുന്നു നബി (സ). മതത്തിന്റെയോ സമുദായത്തിന്റെയോ പേരിൽ ഒരു ധ്രുവീകരണം ഉണ്ടാക്കാൻ അദ്ദേഹം അനുവദിച്ചില്ല.

 വ്യക്തിജീവിതത്തിലും സാമൂഹികജീവിതത്തിലും മാനുഷികബന്ധങ്ങൾ കാത്തുസൂക്ഷിച്ചുപോന്നു. നബി(സ)യുടെ മുസ്‌ലിമല്ലാത്ത പിതൃവ്യൻ അബൂത്വാലിബിന്റെ സഹായം സ്വീകരിച്ചാണ് നബി (സ) ദീർഘകാലം ജീവിച്ചത്. ശത്രുക്കൾ മക്കയിൽ നബി(സ)യെ ഊരുവിലക്കിയപ്പോൾ നബി(സ)യുടെ കൂടെ കഴിയുകയും നബി(സ)ക്കുവേണ്ടി എല്ലാ സഹായസഹകരണങ്ങളും ചെയ്തുകൊടുക്കുകയും ചെയ്ത നിരവധി അമുസ്‌ലിം സുഹൃത്തുക്കളുണ്ടായിരുന്നു. മക്കയിൽ നിന്ന്‌ മദീനയിലേക്കുള്ള ചരിത്രപ്രസിദ്ധമായ ഹിജ്‌റയിൽ നബി(സ)യുടെ വഴികാട്ടിയായിരുന്നത് ഒരു അമുസ്‌ലിം ചെറുപ്പക്കാരനായിരുന്നു. മദീനയിലെത്തിയ നബി (സ) ഉടൻ തന്നെ അവിടെയുള്ള യഹൂദ, ക്രൈസ്തവ വിഭാഗങ്ങളുമായി കൂടിയാലോചനകൾ നടത്തി സമാധാനത്തിന്റെ വഴികൾ രൂപപ്പെടുത്തുകയുണ്ടായി. സുപ്രസിദ്ധമായ തന്റെ മദീനാ പ്രഖ്യാപനത്തിൽ ഓരോ മത വിഭാഗത്തിനും അവരുടെ മതമനുസരിച്ച് ജീവിക്കാനുള്ള അവകാശം ഉറപ്പുവരുത്തി. 

 ഖുർആൻ വ്യക്തമാക്കിയ ‘‘നിങ്ങൾക്ക് നിങ്ങളുടെ മതം, എനിക്ക് എന്റെ മതം’’ എന്ന വിശാലമായ മതസ്വാതന്ത്ര്യം നബി (സ) ജീവിതത്തിലൂടെ നടപ്പാക്കി. നജ്റാനിൽ നിന്ന് തന്നെ കാണാൻ വന്ന ക്രൈസ്തവ നേതാക്കളെ മദീനാ പള്ളിയിൽ സ്വീകരിച്ചിരുത്തിയാണ് നബി (സ) അവരുമായി സംഭാഷണം നടത്തിയിരുന്നത്. അതിനിടയിൽ ആ ക്രൈസ്തവ സഹോദരങ്ങൾക്ക് പ്രാർഥനയുടെ സമയമായപ്പോൾ ആ പള്ളിയിൽ വെച്ചുതന്നെ അവർക്ക് പ്രാർഥനയ്ക്ക് സൗകര്യം ചെയ്തുകൊടുത്തു നബി. നബി(സ)യുടെ അന്ത്യകാലത്ത് അദ്ദേഹത്തിന്റെ പടയങ്കി ഒരു ജൂതന്റെ പക്കൽ പണയം വെച്ചിരുന്നുവെന്നും ചരിത്രം പറയുന്നുണ്ട്.

 ജീവിതവ്യാപാരങ്ങളിലും ഇടപെടലുകളിലും യാതൊരുവിധ വിഭാഗീയതയും വർഗീയതയും കാണിക്കാതെയായിരുന്നു നബി(സ)യുടെ ജീവിതം. നബി(സ)യെക്കുറിച്ച് ഖുർആൻ പറയുന്നത് ലോകത്തിന്റെ കാരുണ്യം (റഹ്‌മത്തുൻലിൽ ആലമീൻ) എന്നാണ് .മനുഷ്യരോട് മാത്രമല്ല പക്ഷികളോടും മൃഗങ്ങളോടും പോലും കരുണയോടെ പെരുമാറണമെന്ന് അദ്ദേഹം പഠിപ്പിച്ചു. ദാഹിച്ചു വലഞ്ഞ ഒരു പട്ടിക്ക് വെള്ളം നല്കിയയാൾ സ്വർഗാവകാശിയായെന്നും ഒരു പൂച്ചയെ കെട്ടിയിട്ട് ഭക്ഷണവും വെള്ളവും കൊടുക്കാതെ കഷ്ടപ്പെടുത്തിയതിന്റെ പേരിൽ ഒരു സ്ത്രീ നരകാവകാശിയായെന്നും നബി (സ) പറഞ്ഞത് വളരെ പ്രസിദ്ധമാണ്. യുദ്ധവും സംഘട്ടനങ്ങളും ഇല്ലാതാക്കാൻ വിട്ടുവീഴ്ചയുടെ മാർഗം സ്വീകരിച്ച നബി ഒരിക്കലും യുദ്ധം വിളിച്ചുവരുത്തിയിട്ടില്ല. നിർബന്ധിത സാഹചര്യത്തിൽ വന്നുപെട്ടതായിരുന്നു അന്നത്തെ യുദ്ധങ്ങൾ. യുദ്ധത്തിൽ കുട്ടികളെയും സ്ത്രീകളെയും വൃദ്ധന്മാരെയും ഉപദ്രവിക്കരുതെന്നും മരങ്ങളും ജലസ്രോതസ്സുകളും നശിപ്പിക്കരുതെന്നും നബി (സ) പ്രത്യേകം ഉപദേശിച്ചിട്ടുണ്ട്. എന്നും പ്രവാചകനോട് ശത്രുത പുലർത്തിപ്പോന്ന ഒരു ജൂതന്റെ മൃതശരീരം കൊണ്ടുപോകുമ്പോൾ എഴുന്നേറ്റുനിന്ന നബി (സ) പറഞ്ഞത് അതൊരു മനുഷ്യനാണല്ലോ എന്നായിരുന്നു. മാനുഷിക ബന്ധങ്ങൾ കാത്തുസൂക്ഷിക്കുന്നതിന് മതവ്യത്യാസം തടസ്സമായിക്കൂടെന്നു പഠിപ്പിക്കുകയായിരുന്നു അദ്ദേഹം. എല്ലാ അർഥത്തിലും കാരുണ്യവും സമാധാനവും സമ്മാനിച്ച നബിയുടെ ജീവിതവും സന്ദേശവും ജീവിതത്തിൽ പകർത്താൻ നാം സദാ ശ്രദ്ധിക്കേണ്ടതാണ്.

By ഡോ. ഹുസൈൻ മടവൂർ @ മാതൃഭൂമി ദിനപത്രം 

പ്രവാചക സ്നേഹം

സ്‌നേഹമെന്ന വികാരവും സ്‌നേഹപ്രകടനവും മനുഷ്യസഹജമാണ്‌ എന്നതോടൊപ്പം ഇസ്‌ലാം അത്‌ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുന്നുമുണ്ട്‌. വിശ്വാസികള്‍ എന്ന നിലയില്‍ നാം ഈ പ്രശ്‌നം വിലയിരുത്തേണ്ടതുണ്ട്‌. വിശുദ്ധ ഖുര്‍ആന്‍ പറയുന്നു : "അല്ലാഹുവിന് പുറമെയുള്ളവരെ അവന് സമന്‍മാരാക്കുന്ന ചില ആളുകളുണ്ട്‌. അല്ലാഹുവെ സ്നേഹിക്കുന്നത് പോലെ ഈ ആളുകള്‍ അവരെയും സ്നേഹിക്കുന്നു. എന്നാല്‍ സത്യവിശ്വാസികള്‍ അല്ലാഹുവോട് അതിശക്തമായ സ്നേഹമുള്ളവരത്രെ." [അദ്ധ്യായം 2 ബഖറ 165]. ഉള്ളറിഞ്ഞ്‌ സ്‌നേഹിക്കേണ്ടതും ഇഷ്‌ടപ്പെടേണ്ടതും നമുക്ക്‌ അസ്‌തിത്വം നല്‍കിയ സ്രഷ്‌ടാവിനോടാണ്‌. അതുവഴി അവന്റെ സ്‌നേഹം കരസ്ഥമാക്കുക എന്നതാണ്‌ മുഅ്‌മിന്റെ ലക്ഷ്യം. സ്രഷ്‌ടാവിനെ സ്‌നേഹിക്കുന്നതിന്റെ കൂടെ വിശ്വാസി ഏറ്റവുമധികം കടപ്പെട്ടത്‌ ആ സ്രഷ്‌ടാവിന്റെ ദൂതനായ മുഹമ്മദ്‌ നബി(സ)യോടാണ്‌ എന്നും അല്ലാഹു വ്യക്താക്കുന്നു : "പ്രവാചകന്‍ സത്യവിശ്വാസികള്‍ക്ക് സ്വദേഹങ്ങളെക്കാളും അടുത്ത ആളാകുന്നു." [അദ്ധ്യായം 33 അഹ്സാബ്‌ 6]. നബി(സ) സ്വന്തം വാക്കുകളില്‍ ഇത്‌ ഒന്നുകൂടി വ്യക്തമാക്കുന്നു : "തന്റെ മാതാപിതാക്കള്‍, മക്കള്‍ എന്നുവേണ്ട സകല മനുഷ്യരെക്കാളും ഒരാള്‍ക്ക്‌ ഏറ്റവും ഇഷ്‌ടപ്പെട്ടത്‌ ഞാന്‍ ആകുന്നതു വരെ അയാള്‍ വിശ്വാസി ആയിത്തീരുകയില്ല". ഇതാണ്‌ അല്ലാഹുവിനെയും റസൂലിനെയും സ്‌നേഹിക്കുന്നതിന്റെ മര്‍മം.

 എന്നാല്‍ വിശ്വാസി തന്റെ മനസ്സിലുള്ള ഈ സ്‌നേഹം എങ്ങനെയാണ്‌ പ്രകടിപ്പിക്കേണ്ടത്‌ എന്നുകൂടി നോക്കണം. അല്ലാഹുവിനിഷ്‌ടമുള്ള കാര്യങ്ങള്‍ ചെയ്യുകയും അവനിഷ്‌ടമില്ലാത്ത കാര്യങ്ങള്‍ വെടിയുകയും ചെയ്യുക. ഇതാണ്‌ ദൈവപ്രീതി നേടാനുള്ള മാര്‍ഗം. ഇതിനുവേണ്ടി വിശ്വാസി അവലംബിക്കേണ്ട വഴികള്‍ വിശുദ്ധ ഖുര്‍ആന്‍ വ്യക്തമാക്കുന്നു : " (നബിയേ,) പറയുക: നിങ്ങള്‍ അല്ലാഹുവെ സ്നേഹിക്കുന്നുണ്ടെങ്കില്‍ എന്നെ നിങ്ങള്‍ പിന്തുടരുക. എങ്കില്‍ അല്ലാഹു നിങ്ങളെ സ്നേഹിക്കുകയും നിങ്ങളുടെ പാപങ്ങള്‍ പൊറുത്തുതരികയും ചെയ്യുന്നതാണ്‌." [അദ്ധ്യായം 3 ആലു ഇംറാൻ 31]. "അല്ലാഹുവിന്‍റെ) ദൂതനെ ആര്‍ അനുസരിക്കുന്നുവോ തീര്‍ച്ചയായും അവന്‍ അല്ലാഹുവെ അനുസരിച്ചു. " [അദ്ധ്യായം 4 നിസാഅ് 8]. എന്തിനാണ്‌ ദൂതനെ അഥവാ മുഹമ്മദ്‌ നബിയെ അനുസരിക്കുന്നത്‌ എന്നും അല്ലാഹു വ്യക്തമാക്കുന്നു : "തീര്‍ച്ചയായും നിങ്ങള്‍ക്ക് അല്ലാഹുവിന്‍റെ ദൂതനില്‍ ഉത്തമമായ മാതൃകയുണ്ട്‌." [അദ്ധ്യായം 33 അഹ്സാബ്‌ 21]. ഇത്രയും വ്യക്തമാക്കിയതില്‍ നിന്ന്‌ അല്ലാഹുവിനെയും റസൂലിനെയും സ്‌നേഹിക്കുക എന്ന ഇസ്‌ലാമികാദര്‍ശത്തിന്റെ മര്‍മം നാം മനസ്സിലാക്കി. അല്ലാഹുവിനെയും റസൂലിനെയും സ്‌നേഹിക്കുക എന്ന ആദര്‍ശം എക്കാലത്തും പ്രാവര്‍ത്തികമാക്കാന്‍ സാധിക്കും. പ്രവാചകന്‍ ഇവിടെ നമുക്കുവേണ്ടി ബാക്കിവെച്ച വിശുദ്ധ ഖുര്‍ആനും നബിചര്യയും മുറുകെപിടിച്ചു ജീവിച്ചുകൊണ്ടാണ്‌ അല്ലാഹുവിന്റെ പ്രീതി നേടേണ്ടത്‌.

എന്നാല്‍ പ്രവാചകനോടുള്ള സ്‌നേഹപ്രകടനങ്ങള്‍ വഴിവിട്ടുപോകുകയും ഇതരമതസ്ഥരെ അനുകരിച്ചുകൊണ്ട്‌ പ്രവാചകസ്‌നേഹത്തിന്റെ പേരില്‍ മതത്തില്‍ പുതിയ ആചാരങ്ങള്‍ സൃഷ്‌ടിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്ന കാഴ്‌ചയാണ്‌ നാടെങ്ങും കണ്ടുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത്‌. നബി(സ)യുടെ അപദാനങ്ങള്‍ വാഴ്‌ത്തുക എന്ന പേരില്‍ അതിശയോക്തികളും ഭാവനയില്‍ മെനഞ്ഞെടുത്ത സിദ്ധാന്തങ്ങളും ഉള്‍പ്പെട്ട കീര്‍ത്തനങ്ങള്‍ ദിനചര്യയെന്നോണം പാടുക, നബി(സ)യുടെ ജയന്തി ആഘോഷിക്കുക, നബിജനിച്ച മാസമെന്ന നിലയില്‍ റബീഉല്‍ അവ്വലിന്‌ പുണ്യംകല്‌പിച്ച്‌ ആഘോഷിക്കുക, നബിയുടെ പേരില്‍ ജാഥകളും ഘോഷയാത്രകളും സംഘടിപ്പിക്കുക, പള്ളികളും മദ്‌റസകളും അലങ്കരിക്കുക തുടങ്ങിയ ജാടകളാണ്‌ പ്രവാചക സ്‌നേഹപ്രകടനങ്ങള്‍ എന്ന പേരില്‍ മുസ്‌ലിംകളില്‍ ചിലര്‍ നടത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നത്‌. വിശുദ്ധ ഖുര്‍ആനില്‍ പരാമര്‍ശിക്കാത്ത, പ്രവാചകന്‍ പഠിപ്പിക്കാത്ത, സ്വഹാബികള്‍ക്ക്‌ പരിചയമില്ലാത്ത, ആദ്യകാല മഹാന്മാര്‍ ആലോചിക്കാത്ത, മദ്‌ഹബിന്റെ ഇമാമുകള്‍ എന്നറിയപ്പെടുന്ന പണ്ഡിതന്മാര്‍ മനസ്സിലാക്കിയിട്ടില്ലാത്ത തികച്ചും നൂതനമായ സമ്പ്രദായങ്ങള്‍ ഇസ്‌ലാമിന്റെ പേരില്‍ ഇന്ന്‌ ആചാരമായി നടമാടുന്നു. ഇത്‌ സത്യവിശ്വാസികളെ സംബന്ധിച്ചേടത്തോളം ഗുരുതരമായ ആപത്താണ്‌. അല്ലാഹുവിനെയും റസൂലിനെയും സ്‌നേഹിക്കുക എന്ന അടിസ്ഥാനാശയത്തില്‍ നിന്നു മാറി, ശരിയായ നിലയില്‍ ജീവിക്കാന്‍ പോലും തയ്യാറാകാത്ത ആളുകള്‍ റബീഉല്‍ അവ്വല്‍ ആഘോഷിക്കുന്നതില്‍ നിര്‍വൃതി കണ്ടെത്തുന്നതില്‍ വിശ്വാസപരമായ വലിയ അപകടമുണ്ട്‌. മുസ്‌ലിംകള്‍ ഇക്കാര്യം ഉള്‍ക്കൊണ്ട്‌ ബിദ്‌അത്തുകളില്‍ നിന്ന്‌ പിന്മാറുകയും സുന്നത്തിന്റെ ശരിയായ പാതയിലേക്ക്‌ നീങ്ങുകയും ചെയ്യണമെന്നുണര്‍ത്തട്ടെ.

 `നബിമാസാചരണ'ത്തിലെ അപകടങ്ങള്‍ എത്ര ഗുരുതരമാണെന്നറിയാമോ? 

ഒന്ന്‌) ജന്മദിനാഘോഷം (ബര്‍ത്ത്‌ഡെ ആചരണം) നബി(സ) പഠിപ്പിച്ചതല്ല. 

രണ്ട്‌) നബിയെ ജീവനു തുല്യം സ്‌നേഹിച്ച സ്വഹാബികള്‍ അങ്ങനെ ചെയ്‌തിട്ടില്ല,

 മൂന്ന്‌) ഉത്തമ നൂറ്റാണ്ടുകളെന്ന്‌ പ്രവാചകന്‍ വിശേഷിപ്പിച്ച ഹിജ്‌റ ഒന്നും രണ്ടും മൂന്നും നൂറ്റാണ്ടുകാര്‍ക്ക്‌ പരിചയമില്ലാത്ത പുതിയ സമ്പ്രദായങ്ങള്‍ ദീനിന്റെ പേരില്‍ കടന്നുവരുന്നു.

 നാല്‌) `ഈസാ നബിയെ നസാറാക്കള്‍ പുകഴ്‌ത്തിയതു പോലെ എന്നെ നിങ്ങള്‍ പുകഴ്‌ത്തിപ്പറയരുത്‌' എന്ന നബിയുടെ താക്കീത്‌ അവഗണിച്ചുകൊണ്ട്‌ ക്രൈസ്‌തവ സംസ്‌കാരം നാം പിന്‍പറ്റുന്നു.

 അഞ്ച്‌) ആചാര്യന്മാരുടെ ജനിമൃതികള്‍ ആഘോഷിക്കുക എന്ന ഇതരമതങ്ങളിലെ ആചാരങ്ങള്‍ നാം സ്വായത്തമാക്കുന്നു.

 ആറ്‌) ഇതിനൊക്കെ പുറമെ നബിചര്യ ജീവിതത്തില്‍ പകര്‍ത്തുന്നതിനു പകരം ചില ജാട പ്രകടനങ്ങള്‍ കൊണ്ട്‌ മോക്ഷം നേടാമെന്ന തെറ്റായ `മെസ്സേജ്‌' പാമരസമൂഹത്തിലേക്ക്‌ നല്‌കുന്നു.

From ശബാബ്‌ വാരിക 

Popular ISLAHI Topics

ISLAHI visitors