സാക്ഷിയായി അല്ലാഹു മതി

(നബിയേ,) പറയുക: എനിക്കും നിങ്ങള്‍ക്കുമിടയില്‍ സാക്ഷിയായി അല്ലാഹു മതി. ആകാശങ്ങളിലും ഭൂമിയിലുമുള്ളത് അവന്‍ അറിയുന്നു. അടിസ്ഥാനരഹിതമായതില്‍ വിശ്വസിക്കുകയും അല്ലാഹുവിനെ നിഷേധിക്കുകയും ചെയ്തവരാരോ അവര്‍ തന്നെയാണ് നഷ്ടം പറ്റിയവര്‍. [അദ്ധ്യായം 29 :52]

മഹത്തായ തത്വങ്ങളിലേക്ക് സൂക്തം വെളിച്ചം വീശുന്നു.

1. വിശ്വാസത്തെ പരിഹസിക്കുന്നവരെ നമുക്ക് കാണാം. എന്നാല്‍ വിശ്വാസത്തെ അംഗീകരിക്കാത്തവരായി ഈ ലോകത്ത് ആരും തന്നെയില്ല. ദൈവം ഉണ്ട് എന്നത് വിശ്വാസമാണെങ്കില്‍ ദൈവം ഇല്ല എന്നതും വിശ്വാസമാണ്. ആദ്യത്തേതു തെളിവിന്‍റെ അടിസ്ഥാനത്തില്‍ വസ്തുത അംഗീകരിക്കലാണ്. രണ്ടാമത്തേതു തെളിവുകള്‍ ദര്‍ശിച്ചാലും അതിനെ നിഷേധിക്കലാണ്. രണ്ടു മനുഷ്യന്മാര്‍ ഒരു കാട്ടിലൂടെ സഞ്ചരിക്കുന്നു. അവര്‍ മനോഹരമായ ഒരു കൊട്ടാരം കാണുന്നു. എല്ലാ സൌകര്യങ്ങളും അതിലുണ്ട്. മനുഷ്യന് ആവശ്യമായ എല്ലാ സംവിധാനങ്ങളുമുണ്ട്. അവര്‍ അതെല്ലാം കാണുന്നു. പക്ഷെ അതിന്‍റെ ഉടമസ്ഥനേയോ നിര്‍മ്മാതാവിനെയോ അവിടെ കാണുന്നില്ല. അപ്പോള്‍ അവരില്‍ ഒരാള്‍ ആ കൊട്ടാരത്തിന്‍റെ പിന്നില്‍ ചില കൈകള്‍ പ്രവര്‍ത്തിച്ചിട്ടുണ്ടെന്നു പറയുന്നു. മറ്റേ ആള്‍ അത് കാല ചക്രത്തിന്‍റെ കറക്കത്തില്‍പെട്ട് ഈ കാറ്റില്‍ സ്വയം ഉണ്ടായതാണെന്നും പറയുന്നു. ഇവരില്‍ ആദ്യത്തെ വ്യക്തി വിശ്വാസിയാണെങ്കില്‍ രണ്ടാമത്തെ വ്യക്തിയും വിശ്വാസിയാണ്. രണ്ടാമത്തെ വ്യക്തിയെ സംബന്ധിച്ചാണ് ഈ സൂക്തത്തില്‍ 'അടിസ്ഥാനരഹിതമായതില്‍ വിശ്വസിക്കുകയും അല്ലാഹുവിനെ നിഷേധിക്കുകയും ചെയ്തവര്‍' എന്ന് പറഞ്ഞതിന്‍റെ ഒരു ഉദ്ദേശ്യം.

2. അല്ലാഹുവിലുള്ള വിശ്വാസം കുറയുന്നതിന്‍റെ അടിസ്ഥാനത്തില്‍ വ്യര്‍ത്ഥമായതിലുള്ള വിശ്വാസം വര്‍ദ്ധിക്കുന്നതാണ്. അദൃശ്യമാര്‍ഗത്തിലൂടെ നന്മയും തിന്മയും അല്ലാഹുവില്‍ നിന്ന് മാത്രമേ ഉണ്ടാവുകയുള്ളൂ എന്നതാണ് ഇസ്‌ലാം വിഭാവനചെയ്യുന്ന ഏകദൈവ വിശ്വാസത്തിന്‍റെ ഒരു അടിസ്ഥാനതത്വം. ഇതിലുള്ള വിശ്വാസക്കുറവാണ് ദുശകുനം, കണ്ണേര്, നാക്കേര്, സിഹ്'ര്‍, നഹ്സ്, കുട്ടിച്ചാത്തന്‍, കുളിയന്‍, ഒടിമറയല്‍, ജ്യോത്സ്യന്‍, ഗണിതക്കാരന്‍ തുടങ്ങിയവയിലെല്ലാം വിശ്വാസമര്‍പ്പിക്കുവാന്‍ മനുഷ്യനെ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നത്.

by അബ്ദുസ്സലാം സുല്ലമി @ ഖുര്‍ആനിന്‍റെ വെളിച്ചം from അയ്യൂബി ബുക്സ്

നേര്‍ച്ച

മുസ്‌ലിമായ ഒരാളുടെ മേല്‍ നിര്‍ബന്ധമാക്കിയിട്ടില്ലാത്തതും എന്നാല്‍ പുണ്യകര്‍മങ്ങളായി നിശ്ചയിച്ചിട്ടുള്ളതുമായ കാര്യങ്ങളെ സ്വയം താന്‍ ചെയ്യുമെന്ന്‌ ഉറപ്പിച്ചു നിര്‍ബന്ധമാക്കുന്നതിന്നാണ്‌ നേര്‍ച്ചയാക്കല്‍ എന്ന്‌ പറയുക. ഓരോ വ്യക്തിയും ഫര്‍ദായി ചെയ്യണമെന്ന്‌ മതം അനുശാസിച്ച കര്‍മങ്ങള്‍ സാധാരണഗതിയില്‍ നേര്‍ച്ചയാക്കല്‍ കീഴ്‌വഴക്കമില്ലാത്തതാണ്‌. അഥവാ സുന്നത്ത്‌, നഫ്‌ല്‌, മുസ്‌തഹബ്ബ്‌, തതവ്വുഅ്‌ തുടങ്ങിയ കാര്യങ്ങളിലാണ്‌ നേര്‍ച്ച നേരല്‍.

ഉദാഹരണമായി ഞാന്‍ ഇന്ന്‌ അഞ്ചുനേരത്തെ ഫര്‍ദ്‌ നമസ്‌കാരങ്ങള്‍ നിര്‍വഹിക്കാന്‍ നേര്‍ച്ചയാക്കിയെന്ന്‌ പറഞ്ഞുറപ്പിക്കില്‍ ശരിയല്ല. എന്നാല്‍ റവാത്തിബ്‌ സുന്നത്തുകള്‍, തഹജ്ജുദ്‌, വിത്‌റ്‌, തഹിയ്യത്ത്‌ പോലെയുള്ള നമസ്‌കാരങ്ങളും ഇഅ്‌തിഖാഫ്‌ പോലെയുള്ള കര്‍മങ്ങളും ചെയ്യുമെന്ന്‌ ഉറപ്പാക്കിയാല്‍ അത്‌ നേര്‍ച്ചയാകും. നമ്മുടെ നാടുകളില്‍ നേര്‍ച്ച എന്ന്‌ സാധാരണ പറയാറ്‌, ഒരു മഖ്‌ബറയില്‍ മറമാടപ്പെട്ട പുണ്യപുരുഷന്റെ പേരില്‍ ജനങ്ങള്‍ ഉത്സവങ്ങള്‍ പോലെ ആഘോഷിക്കപ്പെടുന്നതിനാണ്‌. നാട്ടുകാരെല്ലാവരും കൂടി പിരിച്ചുണ്ടാക്കിയ പണം കൊണ്ട്‌ ഇറച്ചിയും മറ്റു ഭക്ഷണങ്ങളും വീതിച്ചെടുക്കുന്നതും നേര്‍ച്ചയാണെന്ന പേരിലാണ്‌. ബദ്‌രീങ്ങളുടെ നേര്‍ച്ച, ഓമാനൂര്‍ ശുഹദാക്കളുടെ നേര്‍ച്ച, മുനമ്പം നേര്‍ച്ച, അപ്പവാണിഭ നേര്‍ച്ച തുടങ്ങിയവ പോലെ.

അല്ലാഹുവിന്റെ പ്രീതി കാംക്ഷിച്ചു ചെയ്യുന്ന സദ്‌കര്‍മങ്ങള്‍ ഈവിധം ഒരാള്‍ നേര്‍ച്ചയാക്കിയാല്‍ അത്‌ വീട്ടല്‍ നിര്‍ബന്ധമാണ്‌. ``നേര്‍ച്ച അവര്‍ നിറവേറ്റുകയും ആപത്ത്‌ പടര്‍ന്നുപിടിക്കുന്ന ഒരു ദിവസത്തെ അവര്‍ ഭയപ്പെടുകയും ചെയ്യും'' (വി.ഖു. 76:7) എന്ന്‌ ഖുര്‍ആനില്‍ സൂചിപ്പിച്ചത്‌ മതം നിയമമാക്കിയതിനെ നേര്‍ച്ചനേര്‍ന്നാല്‍ പൂര്‍ത്തീകരിക്കുന്നവരെ ഉദ്ദേശിച്ചാണ്‌. അല്ലാതെ പ്രവാചകനോ സ്വഹാബത്തോ പഠിപ്പിക്കാത്തതും മതം വിലക്കിയതുമായ കാര്യങ്ങളെ നേര്‍ച്ചയാക്കുന്നവരെപ്പറ്റിയല്ല. ഒരാള്‍ ഞാനൊരു നേര്‍ച്ച നേര്‍ന്നിരിക്കുന്നു എന്ന്‌ സ്വയം തീരുമാനിക്കുകയും അത്‌ ഏതു കര്‍മമാണെന്ന്‌ ക്ലിപ്‌തപ്പെടുത്താതിരിക്കുന്നതും ശരിയല്ല. ഇത്തരം നേര്‍ച്ചകള്‍ക്കു പകരമായി അയാള്‍ ഒരു സത്യം ചെയ്‌തത്‌ പൂര്‍ത്തിയാക്കാതെ വന്നപ്പോള്‍ നല്‌കേണ്ടതായ പ്രായശ്ചിത്തം കൊടുത്താല്‍ മതിയാകും. (പത്ത്‌ അഗതികള്‍ക്ക്‌ ഭക്ഷണമോ വസ്‌ത്രമോ നല്‌കല്‍, അല്ലെങ്കില്‍ സത്യവിശ്വാസിയായ ഒരു അടിമയെ മോചിപ്പിക്കകയോ മൂന്ന്‌ ദിവസം നോമ്പ്‌ അനുഷ്‌ഠിക്കുകയോ ചെയ്യുക). ഇത്‌ സത്യം ചെയ്‌തത്‌ പാലിക്കാത്തതിനുള്ള പ്രായശ്ചിത്തമാണ്‌.

നേര്‍ച്ച ഒരു ആരാധനയായതിനാല്‍ അത്‌ തീരുമാനിക്കുമ്പോള്‍ പ്രത്യേകമായൊരു നിബന്ധനയും കൂടി വെക്കല്‍ മതപരമായി നിര്‍ദേശമില്ലാത്തതാണ്‌. ആരാധനാകര്‍മങ്ങള്‍ ഭൗതികമായ തന്റെ ഉദ്ദേശ്യങ്ങള്‍ സഫലീകരിച്ചാല്‍ മാത്രമേ അത്‌ വീട്ടുകയുള്ളൂവെന്ന്‌ അല്ലാഹുവോട്‌ മുന്‍കൂട്ടിയൊരു നിബന്ധന വെക്കുന്നത്‌ പാടില്ലാത്തതാണ്‌. ഉദാഹരണമായി ഒരാള്‍ തന്റെ രോഗം സുഖമായാല്‍ രണ്ടു ദിവസത്തെ തഹജ്ജുദ്‌ നമസ്‌കരിക്കാന്‍ നേര്‍ച്ചയാക്കിയെന്നോ, തന്റെ കച്ചവടത്തില്‍ ലാഭംകിട്ടിയാല്‍ പത്ത്‌ അഗതികള്‍ക്ക്‌ ഭക്ഷണം നല്‌കാന്‍ നേര്‍ച്ചയാക്കി എന്നോ പറയുംപോലെ. ഇത്തരം നിബന്ധനകള്‍ വെക്കുന്നവന്‍ അവന്റെ ഉദ്ദേശ്യം പൂര്‍ത്തീകരിക്കപ്പെട്ടിട്ടില്ലെങ്കില്‍ പ്രസ്‌തുത കര്‍മവും ചെയ്യുകയില്ലല്ലോ. അയാളുടെ ആഗ്രഹം പൂര്‍ത്തീകരിച്ചാലും ഇല്ലെങ്കിലും അഗതികള്‍ക്ക്‌ ഭക്ഷണം ലഭിക്കേണ്ടതുമാണല്ലോ.

ഒരു നിബന്ധനയുടെ അടിസ്ഥാനത്തില്‍ നേര്‍ച്ചയാക്കല്‍ മതം പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുന്നില്ല. കര്‍മശാസ്‌ത്ര പണ്ഡിതന്മാരില്‍ ചിലര്‍ അല്ലാഹുവിന്റെ പ്രവൃത്തിയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട കാര്യങ്ങള്‍ നിബന്ധനയാക്കുന്നതിന്റെയും സൃഷ്‌ടികളുടെ പ്രവര്‍ത്തികളുമായി ബന്ധപ്പെട്ട കാര്യങ്ങള്‍ നിബന്ധനയാക്കുന്നതിന്റെയും ഇടയില്‍ ചില വ്യത്യാസങ്ങള്‍ രേഖപ്പെടുത്തിയതായി കാണാം. ഉദാഹരണമായി ഒരാള്‍ എന്റെ രോഗം ശമനമായാല്‍ ഞാന്‍ അല്ലാഹുവിന്റെ മാര്‍ഗത്തില്‍ പത്ത്‌ അനാഥകള്‍ക്ക്‌ ഭക്ഷണം നല്‌കുമെന്ന്‌ നേര്‍ച്ചയാക്കിയെന്നിരിക്കട്ടെ, രോഗം മാറ്റല്‍ അല്ലാഹുവിന്റെ പരിധിയില്‍ പെട്ടതാണ്‌. ഇവിടെ അയാള്‍ക്ക്‌ പ്രസ്‌തുത കര്‍മം തന്നെ ചെയ്യുകയോ അതല്ലെങ്കില്‍ സത്യം പാലിക്കാത്തതിന്‌ നല്‌കാന്‍ നിശ്ചയിച്ച പ്രവര്‍ത്തികളില്‍ ഏതെങ്കിലുമോ ചെയ്‌താല്‍ മതിയാകുമെന്നതാണ്‌ ഒരഭിപ്രായം. അതല്ല, ഒരാള്‍ തന്റെ രോഗം ശമനമായാല്‍ ഒരു വലിയ്യിന്റെ ഖബറിടത്തിലേക്ക്‌ ആയിരം രൂപ ധര്‍മം ചെയ്യുമെന്ന്‌ നേര്‍ച്ചയാക്കിയെന്നിരിക്കട്ടെ, രോഗം മാറ്റല്‍ വലിയ്യിന്റെ പരിധിയില്‍ പെട്ടതല്ല. ആയതിനാല്‍ അയാള്‍ അത്‌ കൊടുക്കാതെ സത്യം തെറ്റിച്ചതിനുള്ള പ്രായശ്ചിത്തം കൊടുക്കണമെന്നതാണ്‌ മറ്റൊരു വീക്ഷണം.

അല്ലാഹു അല്ലാത്തവരുടെ പ്രീതിക്കായി നേര്‍ച്ചയാക്കുന്നതു കുറ്റകരമാണ്‌. കാരണം അയാള്‍ ഒരു ആരാധന അല്ലാഹു അല്ലാത്തവര്‍ക്ക്‌ നല്‌കുന്നു. ഉദാഹരണമായി പ്രവാചകന്മാരുടെ ഖബറുകളിലേക്കും, ബദ്‌രീങ്ങള്‍, മുഹ്‌യുദ്ദീന്‍ ശൈഖ്‌, രിഫാഈ ശൈഖ്‌, അജ്‌മീര്‍, നാഗൂര്‍, മുത്തുപ്പേട്ട, മുനമ്പം, മമ്പുറം, ഏര്‍വാടി തുടങ്ങിയ ദര്‍ഗകളുടെ പേരില്‍ നേര്‍ച്ചയാക്കും പോലെ. വേറെ ചിലര്‍ ഖബറുകളിലേക്ക്‌ തുണി, എണ്ണ, വിളക്ക്‌, മെഴുകുതിരി, ചന്ദനത്തിരി തുടങ്ങിയവ വഖ്‌ഫായും നേര്‍ച്ചയായും നല്‌കാറുണ്ട്‌. അത്തരം നേര്‍ച്ചകള്‍ ഇസ്‌ലാം അംഗീകരിക്കുന്നതല്ല.

അല്ലാഹു വിലക്കിയ ഒരു കര്‍മവും നേര്‍ച്ചയാക്കാവതല്ല. അല്ലാഹു ഹലാലാക്കിയത്‌ ഹറാമാക്കാനോ ഹറാമാക്കായിത്‌ ഹലാലാക്കാനോ ഒരാള്‍ക്കും അധികാരമില്ല. ഒരാള്‍ തന്റെ പക്കലുള്ള സമ്പത്ത്‌ മുഴുവനും നേര്‍ച്ചയാക്കിയാല്‍ അതിലെ മൂന്നില്‍ ഒരു ഭാഗം മാത്രം കൊടുക്കുകയാണ്‌ വേണ്ടത്‌. അതല്ലെങ്കില്‍ ഒന്നും നല്‌കാതെ സത്യം തെറ്റിച്ചതിന്നുള്ള പ്രായശ്ചിത്തം കൊടുക്കുക. അല്ലാഹു വിലക്കിയ കാര്യം നേര്‍ച്ചയോ വസ്വിയ്യത്തോ ചെയ്‌താല്‍ അതു ചെയ്‌തുകൊണ്ട്‌ കുറ്റക്കാരാനാകാതെ അതില്‍ നിന്ന്‌ രക്ഷപ്പെടാന്‍ മതപരമായി നിശ്ചയിക്കപ്പെട്ട മാര്‍ഗങ്ങള്‍ സ്വീകരിക്കുകയാണ്‌ വേണ്ടത്‌. ചുരുക്കത്തില്‍, നേര്‍ച്ചയെന്നാല്‍ ദര്‍ഗകളുടെയോ കെട്ടിപ്പൊക്കപ്പെട്ട ഖബറുകളുടെയോ അടുക്കല്‍ വെച്ച്‌ ആഘോഷിക്കപ്പെടുന്ന കാട്ടിക്കൂട്ടലുകളല്ല. മറിച്ച്‌ അത്‌ ആരാധനയാണ്‌. അരാധനകളെല്ലാം അല്ലാഹുവിന്നുള്ളതുമാണ്‌.

by അബുല്‍ അലി മദനി @ ശബാബ്

എങ്ങനെയാണ് പ്രാര്‍ത്ഥിക്കേണ്ടത്?

"നീ നിന്‍റെ റബ്ബിനോട് വിനയത്തോടും ശബ്ദരഹിതമായും രാവിലെയും വൈകുന്നേരവും പ്രാര്‍ത്ഥിക്കുക" [7 :205]

ഒരിക്കലും പ്രാര്‍ത്ഥനകളില്ലാതെ അശ്രദ്ധമായി ജീവിക്കരുതെന്നു അല്ലാഹു ഓര്‍മ്മപ്പെടുത്തുന്നു. അച്ചടക്കത്തോട്കൂടിയ പ്രാര്‍ത്ഥനയാണ് ആവശ്യം. ഹൃദയംഗമായ -സുവ്യക്തമായ- പ്രാര്‍ത്ഥന. ബോധ്യമില്ലാതെ വെറും അധരപരമായ പ്രാര്‍ത്ഥന ഇസ്‌ലാം വെറുക്കുന്നു. പ്രാര്‍ത്ഥന അചഞ്ചലമനസ്സിന്‍റെ ആവശ്യം ആക്കിത്തീര്‍ക്കുന്നു.

നബി (സ) പറയുന്നു : "അല്ലാഹുവിന്‍റെ വിധിയെ പ്രാര്‍ത്ഥന തടയുന്നതാണ്. സല്‍ക്കര്‍മ്മങ്ങള്‍ ആയുസ്സിനെ വര്‍ധിപ്പിക്കും" [തുര്‍മുദി, ഇബ്നു ഹിബ്ബാന്‍, ഹാകിം]. അതുപോലെത്തന്നെ പാപകര്‍മ്മങ്ങള്‍ അവന്‍റെ വിഭവത്തെ തടയുകയും ചെയ്യും എന്ന് കൂടി നബി (സ) ഓര്‍മ്മപ്പെടുത്തുന്നു. നബി വചനത്തിലെ ആശയത്തെ ബലപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ട് "അല്ലാഹു അവന്‍ ഉദ്ദേശിക്കുന്നത് മായ്ച്ചു കളയുകയും അവന്‍ ഉദ്ദേശിക്കുന്നത് സ്ഥിരപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യുന്നതാണ്. വിധികളുടെ മൂല ഗ്രന്ഥം അവന്‍റെയടുത്താകുന്നു" എന്ന ഖുര്‍ആന്‍ വചനം ഉദ്ധരിച്ചിരിക്കുന്നു. കുടുംബബന്ധം ചേര്‍ക്കുന്നതും നിലനിര്‍ത്തുന്നതും ആയുസ്സിനെ വര്‍ധിപ്പിക്കുന്നതും ജീവിതത്തെ ഐശ്വര്യപ്പെടുത്തുന്നതുമാണെന്ന് പ്രവാചകന്‍ (സ) ഉണര്‍ത്തുന്നു [ബുഖാരി]. ഇത്ര ശക്തമായ പ്രതിഫലം പ്രാര്‍ത്ഥന വഴി ജീവിതത്തില്‍ സാധിച്ചെടുക്കാമെന്നു അറിയിക്കുകയാണ്.

പ്രാര്‍ത്ഥിക്കുമ്പോള്‍ അല്ലാഹുവോട് പൂര്‍ണ്ണ നിഷ്കളങ്കതയോടെ അവനെ സ്തുതിച്ചുകൊണ്ടും നബിയുടെ മേല്‍ സ്വലാത്ത് ചൊല്ലിക്കൊണ്ടും ആരംഭിക്കുകയും അതേപോലെ അവസാനിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുക.

- പ്രത്യുത്തരം ലഭിക്കുമെന്ന നിശ്ചയ ദാര്‍ട്യത്തോടെ,
- ദൃദമായ ഉറച്ച നിലയിലുള്ള ആവശ്യപ്പെടല്‍,
- മറുപടി ലഭിക്കേണ്ടതില്‍ ധൃതികാണിക്കാതെയും,
- ഹൃദയ മനസ്സാനിധ്യത്തോടെയും,
- ക്ഷേമത്തിലും ക്ഷാമത്തിലും അനുസൃതമായി,
- അല്ലാഹുവോട് മാത്രം ചോദിക്കുക.
- സമ്പത്ത്, ജോലി, ഐശ്വര്യം എന്നിവയ്ക്ക് ദോഷകരമായോ,
- സ്വന്തത്തിനു തന്നെ എതിരിലോ,
- മക്കള്‍ക്ക്‌ ദോഷകരമായോ പ്രാര്‍ത്ഥിക്കരുത്.
- ശബ്ദം താഴ്ത്തിയും,
- സ്വന്തം കുറവുകളും പോരായ്മകളും എടുത്തുപറഞ്ഞും ഏറ്റു സമ്മതിച്ചും,
- ഖിബ്‌ലക്ക് അഭിമുഖമായും കൈകള്‍ ഉയര്‍ത്തിയും,
- സല്‍ക്കര്‍മ്മങ്ങള്‍ ചെയ്തും, അവ ആവര്‍ത്തിച്ചു പറഞ്ഞും പ്രാര്‍ത്ഥിക്കുക.

മേല്‍പ്പറഞ്ഞ മര്യാദക്രമങ്ങള്‍ പ്രാര്‍ത്ഥനകള്‍ക്ക് ജീവന്‍പകരുക തന്നെചെയ്യും. ഹംദ്, സ്വലാത്ത് ഇവ രണ്ടും പ്രാര്‍ത്ഥനയില്‍ പ്രധാനമാണ്‌. പ്രവാചകന്‍റെമേല്‍ സ്വലാത്തില്ലാത്ത ദുആ അസ്വീകാര്യമാണെന്ന് അറിയിക്കുന്നു.

"അല്ലാഹു അത്യുദാരനും നിത്യജീവനുമാകുന്നു. ഒരു ദാസന്‍ അവനിലേക്കുയര്ത്തിയ കൈ യാതൊന്നും നല്‍കാതെ മടക്കുന്നത് അവനു ലജ്ജാകരമാകുന്നു" [അബൂദാവൂദ്, തുര്‍മുദി, ഇബ്നുമാജ, ഹാകിം].

by CM മൌലവി @ പ്രാര്‍ത്ഥനകളുടെ ലോകം from അക്ഷരം ബുക്സ്, ആലുവ

പൌരോഹിത്യം : അധാര്‍മികതയുടെ മൂല്യവ്യവസ്ഥ

മനുഷ്യനെ ദൈവത്തോടടുപ്പിക്കുന്ന 'ഇടനിലക്കാരന്‍', ദൈവഹിതം വിശ്വാസിയെ അറിയിക്കുന്ന 'മാധ്യമം' എന്നീ സ്ഥാനങ്ങളാണ് പലപ്പോഴും പുരോഹിതന്‍ എടുത്തണിയുന്നത്‌. പൌരോഹിത്യത്തിന്‍റെ നിരങ്കുഷമായ തേര്‍വാഴ്ച ഇന്ന് ഏതാണ്ടെല്ലാ മതങ്ങളെയും ഗ്രസിച്ചിരിക്കുന്നു. പൌരോഹിത്യത്തിനെതിരെ കര്‍ക്കശമായ നിലപാടെടുത്ത മതമാണ്‌ ഇസ്‌ലാം. മുന്കഴിഞ്ഞ എല്ലാ പ്രവാചകന്മാരെയും പോലെ അന്ത്യ പ്രവാചകന്‍ മുഹമ്മദ്‌ (സ)യും പൌരോഹിത്യത്തിനെതിരെ ആഞ്ഞടിച്ചു. വിശുദ്ധ ഖുര്‍ആന്‍ നിരവധി കുറ്റാരോപണങ്ങള്‍ തന്നെ പുരോഹിതന്മാര്‍ക്കെതിരെ നിരത്തിയിട്ടുണ്ട്. സന്യാസം യഥാര്‍ത്ഥ മത ദര്‍ശനത്തിലേക്ക് അന്യായമായി തള്ളിക്കയറ്റപ്പെട്ട പുത്തനാശയമാണെന്ന് ഖുര്‍ആന്‍ പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു. ജൂത ക്രൈസ്തവ മതങ്ങള്‍ അവരിലേക്കാഗതരായ പ്രവാചകന്മാരുടെ സന്ദേശങ്ങള്‍ക്ക് വിരുദ്ധമായി തങ്ങളുടെ മതപണ്ഡിതന്മാരെയും പുരോഹിതന്മാരെയും ദൈവത്തെ കൂടാതെ തന്നെ റബ്ബുകളായി വരിച്ചുവെന്നു ഖുര്‍ആന്‍ മൊഴിയുന്നു. അല്ലാഹുവിനെക്കൂടാതെ പണ്ഡിതന്മാരെയും പുരോഹിതന്മാരെയും കൈകാര്യ കര്‍ത്താക്കളാക്കുന്നതിനെ ഖുര്‍ആന്‍ ശക്തമായി എതിര്‍ക്കുന്നു.

പൌരോഹിത്യത്തിന്റെ ഇതപര്യന്തമുള്ള ചരിത്രത്തെ ഏറ്റവും സൂക്ഷ്മമായി വിശകലനം ചെയ്തു കൊണ്ട് ഖുര്‍ ആന്‍ നിരത്തുന്ന കുറ്റാരോപണം ശ്രദ്ധിക്കുക : "സത്യവിശ്വാസികളേ, പണ്ഡിതന്‍മാരിലും പുരോഹിതന്‍മാരിലുംപെട്ട ധാരാളംപേര്‍ ജനങ്ങളുടെ ധനം അന്യായമായി തിന്നുകയും, അല്ലാഹുവിന്‍റെ മാര്‍ഗത്തില്‍ നിന്ന് (അവരെ) തടയുകയും ചെയ്യുന്നു" [9 :34]. "അല്ലാഹു ഒരു മനുഷ്യന് വേദവും മതവിജ്ഞാനവും പ്രവാചകത്വവും നല്‍കുകയും, എന്നിട്ട് അദ്ദേഹം ജനങ്ങളോട് നിങ്ങള്‍ അല്ലാഹുവെ വിട്ട് എന്‍റെ ദാസന്‍മാരായിരിക്കുവിന്‍ എന്ന് പറയുകയും ചെയ്യുക എന്നത് ഉണ്ടാകാവുന്നതല്ല. എന്നാല്‍ നിങ്ങള്‍ വേദഗ്രന്ഥം പഠിപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നതിലൂടെയും, പഠിച്ച് കൊണ്ടിരിക്കുന്നതിലൂടെയും ദൈവത്തിന്‍റെ നിഷ്കളങ്ക ദാസന്‍മാരായിരിക്കണം (എന്നായിരിക്കും അദ്ദേഹം പറയുന്നത്‌)" [3:79].

വിശുദ്ധ ഖുര്‍ആന്‍ മുന്നോട്ടു വെക്കുന്ന ഈ മതവിമര്‍ശം എല്ലാ മതാനുയായികള്‍ക്കുമുള്ള സന്ദേശമായിത്തന്നെ നാമുള്‍ക്കൊള്ളണം . മുസ്ലിംകള്‍ക്കിടയിലും പൌരോഹിത്യ പ്രവണതകള്‍ ശക്തമായി വേരുറപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട് എന്ന യാഥാര്‍ത്ഥ്യം നാം തിരിച്ചറിയുകയും വേണം. ബുദ്ധി ഉപയോഗിക്കാനുള്ള ആഹ്വാനം ഖുര്‍ആന്‍റെ മുഖ്യപ്രമേയങ്ങളിലൊന്നാണ്. ചരിത്രത്തില്‍ നിന്നുള്ള പാഠങ്ങള്‍ പഠിക്കാന്‍ വിശ്വാസികള്‍ കല്‍പ്പിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. തെളിവിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിലുള്ള ന്യായവാദത്തെ മഹത്വവല്‍ക്കരിച്ച്കൊണ്ട് ഖുര്‍ആന്‍ പറയുന്നു: "(നബിയേ,) പറയുക; നിങ്ങള്‍ സത്യവാന്‍മാരാണെങ്കില്‍ (അതിന്ന്‌) നിങ്ങള്‍ക്ക് കിട്ടിയ തെളിവ് കൊണ്ടു വരൂ എന്ന്‌" [2:111].

ഇസ്ലാമിലെ ഒരു ചടങ്ങിലും പുരോഹിതന്റെ ആവശ്യമില്ല. എന്നാല്‍ പുരോഹിത സമാനം ചിലര്‍ മുസ്ലിം വിവാഹവേളകളിലും മറ്റും വിലസുന്നത് കാണാം. മതപ്രബോധനത്തിനു പ്രതിഫലം പറ്റാതിരിക്കുക എന്നത് പ്രവാചകന്മാരുടെ ശൈലിയായിരുന്നു എന്ന് ഖുര്‍ആന്‍ പ്രസ്താവിക്കുന്നത് [26 :145] പൌരോഹിത്യവല്കരണ പദ്ധതികള്‍ക്ക് തടയിടാന്‍ കൂടിയാണ്. മനുഷ്യരെ ചൂഷണം ചെയ്യുന്നതിനും അടിച്ചമര്‍ത്തുന്നതിനും ത്രിമുഖ മര്ദക വ്യവസ്ഥിതി ലോകത്ത് നിലനില്‍ക്കുന്നുവെന്നാണ് ഖുര്‍ആന്‍റെ നിരൂപണം. എല്ലാ നീചത്വങ്ങളുടെയും പ്രതീകമാണീ വ്യവസ്ഥ. ശക്തിയുള്ളവന്റെയാണ് ശരി എന്ന വിലയിരുത്തലാണിതിന്റെ കാമ്പും കാതലും. അധികാരിയായ ഫിര്‍ഔനും, മുതലാളിത്തത്തിന്‍റെ പ്രതീകമായ ഖാരൂനും, മത പൌരോഹിത്യത്തിന്‍റെ പ്രതീകമായ ഹാമാനും പരസ്പരം സഹായിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ദുഷ്ട വ്യവസ്ഥിതിയെ തകര്‍ക്കുക എന്നതാണ് യഥാര്‍ത്ഥ വിശ്വാസിയുടെ ധര്‍മം.

by V A മുഹമ്മദ്‌ അഷ്‌റഫ്‌ @ പനമരം മുജാഹിദ് സമ്മേളന സുവനീര്‍

അല്ലാഹുവിനോട് മത്സരിക്കുന്നവര്‍

അബുഹുറൈറ(റ) നിന്ന് നിവേദനം: നബി(സ) പറഞ്ഞു: ഉന്നതനും പ്രതാപവാനുമായ അല്ലാഹു പറഞ്ഞു: "അഹംഭാവം എന്‍റെ ശിരോവസ്ത്രവും മഹത്വം എന്റെ ഉടുവസ്ത്രവുമാകുന്നു. ഇവയില്‍ ഏതെങ്കിലുമൊന്നില്‍ ആരെങ്കിലും എന്നോട് മത്സരിച്ചാല്‍ ഞാന്‍ അവനെ അഗ്നിയില്‍ ഏറിയും" (അബുദാവൂദ്‌, ഇബ്നുമാജ, അഹ്മദ്)

അഹങ്കാരത്തിന്റെ ഗൌരവം മസ്സിലാക്കാന്‍ നബി(സ) നമ്മെ പഠിപ്പിച്ച ഹദീസാണ് മുകളില്‍ ഉദ്ധരിച്ചിരിക്കുന്നത്. "ഞാന്‍ തന്നെയാണ് വലുത്' എന്ന ഭാവമാണ് അഹംഭാവത്തിന്റെ പച്ചയായ ഭാഷ. ഒരാളുടെ മനസ്സില്‍ അണ്തൂക്കം ഈമാന്‍ ഉണ്ടെങ്കില്‍ അയാളുടെ മനസ്സില്‍ അഹംഭാവം ഉണ്ടാകില്ല. അതുകൊണ്ടാണ് അണ്‌തൂക്കം ഈമാന്‍ ഉണ്ടെങ്കില്‍ നരകത്തില്‍ പ്രവേശിക്കില്ല എന്നും അണ്‌തൂക്കം അഹംഭാവം ഉണ്ടെങ്കില്‍ സ്വര്‍ഗത്തില്‍ പ്രവേശിക്കില്ലാ എന്നും നബി(സ) പഠിപ്പിച്ചത്.

അഹംഭാവത്തിന്റെ കാര്യം പറയുമ്പോള്‍ വസ്ത്രത്തിന്റെ കാര്യം പറയാതിരിക്കാന്‍ വയ്യ. നബി(സ) പഠിപ്പിച്ചത് പോലെയാണോ നാം വസ്ത്രം ധരിക്കുന്നത്?

ഇബ്നു ഉമര്‍ (റ) പറയുന്നു : നബി (സ) അരുളി: "വല്ലവനും അഹങ്കാരത്തോട് കൂടി തന്‍റെ വസ്ത്രം നിലത്തു വലിച്ചാല്‍ അന്ത്യദിനത്തില്‍ അല്ലാഹു അവന്‍റെ നേരെ നോക്കുകയില്ല". അപ്പോള്‍ അബൂബക്കര്‍ (റ) പറഞ്ഞു: 'നബിയെ, എന്‍റെ തുണിയുടെ ഒരു ഭാഗം നിലത്തു പതിക്കാരുണ്ട്. ഞാന്‍ ജാഗ്രത പുലര്‍ത്തിയാല്‍ ഒഴികെ'. അപ്പോള്‍ നബി (സ) അരുളി : "നീയത് അഹങ്കാരത്തോട് കൂടി ചെയ്യുന്നവരില്‍ പെട്ടവനല്ല" [ബുഖാരി].

ഇബ്നു ഉമര്‍ (റ) പറയുന്നു : നബി (സ) അരുളി: "അരയുടുപ്പിലും ഖമീസിലും തലപ്പാവിലും ഇസ്ബാലുണ്ട്. അവയില്‍ നിന്നും വല്ലതും അഹന്ത കൊണ്ട് വലിച്ചിഴക്കുന്നപക്ഷം അന്ത്യദിനത്തില്‍ അല്ലാഹു അവനെ നോക്കുകയില്ല"[അബൂദാവൂദ്, നസാഈ].

ഇബ്നു ഉമര്‍ (റ) പറയുന്നു : ഞാന്‍ ഒരിക്കല്‍ നബി (സ)യുടെ അരികില്‍ നടന്നു ചെന്നു. എന്‍റെ മുണ്ട് അല്‍പ്പം താഴ്ന്നിരുന്നു. അപ്പോള്‍ പ്രവാചകന്‍ (സ) പറഞ്ഞു : "അബ്ദുല്ലാ, നിന്‍റെ മുണ്ട് പൊക്കിയുടുക്കൂ". ഞാന്‍ അത് പൊക്കിയുടുത്തു. വീണ്ടും നബി (സ) പറഞ്ഞു : അല്‍പ്പം കൂടി പൊക്കൂ. അപ്പോഴും ഞാന്‍ അങ്ങിനെ ചെയ്തു. അതിനു ശേഷം ഞാനക്കാര്യം വളരെ ശ്രദ്ധിച്ചു പോന്നു. എത്രത്തോളമെന്ന് ചിലര്‍ ചോദിച്ചപ്പോള്‍, ഈ തണ്ടന്‍കാലുകളുടെ പകുതിവരെയെന്നു ഞാന്‍ മറുപടി കൊടുത്തു' [മുസ്ലിം].

ഇത് പറയുമ്പോള്‍ ഞങ്ങള്‍ അത് അഹംഭാവത്തോടെ ചെയ്യുന്നതല്ല എന്ന് പറയുന്നവരുണ്ട്. പിന്നെ എന്താണ് നമുക്ക് റസൂല്‍(സ)യെ പിന്തുടരാനുള്ള തടസ്സം. റസൂല്‍(സ)യുടെ ഉപദേശത്തെ കേട്ടില്ല എന്ന് നടിക്കുന്നത് തന്നെ അഹങ്കാരം അല്ലേ. നമ്മള്‍ തെറ്റി പോകരുത് എന്നുള്ളത് കൊണ്ടല്ലേ ഹലാലിന്റെ പരിധിവരെ നിങ്ങള്‍ കാര്യങ്ങള്‍ ചെയ്യരുത് എന്ന് നമ്മളെ ഉപദേശിച്ചത്. പരിധിവരെ ചെയ്‌താല്‍ അത് ഹറാമിലേക്കുള്ള വഴി തുറക്കും. അല്ലാഹുവിന്റെ വിധിവിലക്കുകള്‍ പാലിച്ചു ജീവിക്കാന്‍ അല്ലാഹു നമ്മെ അനുഗ്രഹിക്കട്ടെ.

അല്ലാഹു പറയുന്നു : "ആദം സന്തതികളേ, നിങ്ങള്‍ക്കു നാം നിങ്ങളുടെ ഗോപ്യസ്ഥാനങ്ങള്‍ മറയ്ക്കാനുതകുന്ന വസ്ത്രവും അലങ്കാരവസ്ത്രവും നല്‍കിയിരിക്കുന്നു. ധര്‍മ്മനിഷ്ഠയാകുന്ന വസ്ത്രമാകട്ടെ അതാണു കൂടുതല്‍ ഉത്തമം. അവര്‍ ശ്രദ്ധിച്ച് മനസ്സിലാക്കാന്‍ വേണ്ടി അല്ലാഹു അവതരിപ്പിക്കുന്ന തെളിവുകളില്‍ പെട്ടതത്രെ അത്‌" [അദ്ധ്യായം 7 അഅ'റാഫ് 26].

by AA തെക്കില്‍

വിശക്കുന്നവനു ആതിഥ്യമരുളുക

കൊടും പട്ടിണിയിലായിരുന്നു മദീന. വിശപ്പിന്‍റെ വേദന ഉള്ളിലൊതുക്കി സഹാബികള്‍ വീടുകളില്‍ കഴിഞ്ഞുകൂടി. തിരുനബി (സ)യുടെ വീട്ടിലും ദിവസങ്ങളോളം അടുപ്പെരിഞ്ഞില്ല. വെള്ളം മാത്രം ആഹാരമായ ദിനങ്ങളിലൊന്നില്‍ ദൂതര്‍ വിശന്ന വയറുമായി പുറത്തിറങ്ങി. വഴിയില്‍ അബൂബക്കറും ഉമറും (റ) . ഇരുവരും തിരുനബി (സ)യുടെ അതേ അവസ്ഥയില്‍ തന്നെ.

മൂവരും ചെന്നെത്തിയത് ആദ്യ അന്‍സാരികളില്‍ ഒരാളായ അബുല്‍ഹൈസമിന്റെ വീട്ടില്‍. സലാം ചൊല്ലി എത്തിയ വിശിഷ്യ വിരുന്നുകാരെ ഗൃഹനായിക ഭവ്യതയോടെ സ്വീകരിച്ചിരുത്തി വെള്ളവും ഈത്തപ്പഴവും നല്‍കി.

ഇറങ്ങാനൊരുങ്ങി നില്‍ക്കുന്ന വിരുന്നുകാരുടെ മുന്നിലേക്കാണ്‌ അബുല്‍ഹൈസം വന്നു കയറിയത്. മൂവരുടെയും ആഗമന രഹസ്യം ഊഹിച്ചെടുത്ത ആതിഥേയന്‍ അവരെ പിടിച്ചിരുത്തി. തന്‍റെ പ്രിയപ്പെട്ട ആടിനെ അറുത്തു സമൃദ്ധമായ സദ്യയൊരുക്കി. വറുതിയുടെ നീണ്ട നാളുകള്‍ക്കൊടുവില്‍ നബി (സ)യും സഹചരും വയറു നിറച്ചുണ്ടു. സമ്പന്നനല്ലെങ്കിലും വിശക്കുന്നവര്‍ക്ക് ഭക്ഷണമൊരുക്കി ദൈവപ്രീതിക്ക് തിടുക്കം കൂട്ടിയ അബുല്‍ഹൈസമിന്റെ പ്രവൃത്തി തിരുനബി (സ)യെ അങ്ങേയറ്റം ആകര്‍ഷിച്ചു. കുടുംബത്തിനായി പ്രാര്‍ഥിച്ചു ഇറങ്ങും മുമ്പ് നബി (സ) പറഞ്ഞു :"അബുല്‍ഹൈസം, യുദ്ധസ്വത്ത് വല്ലതും കിട്ടിയെന്നറിയുമ്പോള്‍ വന്നു കാണണം, മറക്കരുത്".

മാസങ്ങള്‍ കടന്നുപോയി. അബുല്‍ഹൈസമിന്റെ വീട്ടില്‍ പട്ടിണി നിത്യ വിരുന്നുകാരനായി. ആയിടക്കു തന്നെ അല്‍പ്പം യുദ്ധസ്വത്ത് ദൂതരുടെ മുമ്പാകെ എത്തിയ വിവരവും ലഭിച്ചു. അബുല്‍ഹൈസം തിരുനബി (സ)യുടെ മുമ്പിലെത്തി. രണ്ട് അടിമകള്‍ മാത്രമായിരുന്നു അവിടെ ബാക്കിയുണ്ടായിരുന്നത്. അവരെ ചൂണ്ടി നബി (സ) പറഞ്ഞു : "സഹോദരാ, ഇവരില്‍ ഒരാള്‍ ഭക്തനാണ്. മറ്റെയാള്‍ ശക്തനും. ഇഷ്ട്ടമുള്ളവരെ താങ്കള്‍ക്കെടുക്കാം". ഭക്തനായ അടിമയെ സ്വീകരിച്ചു അബുല്‍ഹൈസം മടങ്ങി.

വീട്ടിലെത്തി ഭാര്യയോടു വിവരം പറഞ്ഞു. അപ്പോള്‍ ഭാര്യ ചോദിച്ചു : "താങ്കള്‍ ഇക്കാലംവരെ പരിശ്രമിച്ചതെല്ലാം ഒരു അടിമക്ക് വേണ്ടിയായിരുന്നോ? അതോ, ദൈവപ്രീതിക്ക് വേണ്ടിയിരുന്നോ?". ധര്‍മസങ്കടത്തിലായ അബുല്‍ഹൈസം രണ്ടാമത് ആലോചിച്ചില്ല. അടിമയെ സ്വതന്ത്രനാക്കി വിട്ടു. ശേഷം വീട്ടുകാരിക്ക്‌ നന്ദി പറഞ്ഞു അദ്ദേഹം സ്ഥലംവിട്ടു. വിവരം തിരുനബി (സ) അറിഞ്ഞു. അപ്പോള്‍ നബി (സ) ഇങ്ങനെ മൊഴിഞ്ഞു : "അല്ലാഹു ഒരാള്‍ക്ക്‌ നന്മ ഉദ്ദേശിച്ചാല്‍ നന്മയിലൂടെ വഴി നടത്തുന്ന ഭാര്യയെ അയാള്‍ക്ക്‌ നല്‍കുകയാണ് ചെയ്യുക". ശേഷം ദൂതര്‍ ഒരിക്കല്‍ കൂടി അബുല്‍ ഹൈസമിനും കുടുംബത്തിനും വേണ്ടി പ്രാര്‍ഥനാ നിരതനായി.

by വി എസ്‌ എം @ പുടവ കുടുംബ മാസിക

Popular ISLAHI Topics

ISLAHI visitors